กายกับฟรอยด์มองหน้าเพื่อนรักที่ยังคงนั่งนิ่ง แต่ความนิ่งนั้นอันตรายกว่าคำพูดใด ๆ
เทมยังไม่พูดอะไร เขาเพียงวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างช้า ๆ ก่อนลุกขึ้นยืน
“พวกมึง อยู่เฉย ๆ” เขาพูดเรียบ ๆ
“เดี๋ยวกูจัดการเอง”
เสียงรองเท้าหนังเคาะพื้นดังก้องในห้องชมรม ทุกก้าวของเขาหนักแน่นและนิ่งเหมือนคนที่คิดไว้หมดแล้วว่าจะทำอะไร
เทมเดินตรงไปที่ห้องปฏิบัติการคอมหลังตึก
เขาเปิดโน้ตบุ๊กต่อเข้ากับระบบเครือข่ายของมหา’ ลัย ล็อกอินด้วยรหัสส่วนตัวที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง
ปลายนิ้วแกร่งพิมพ์คำสั่งลงไปรวดเร็วราวกับนักวิเคราะห์มืออาชีพ
“เจอแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยต่ำ หลังพบข้อมูล IP ต้นทางที่โพสต์ข่าว
ชื่อผู้ใช้ในระบบโผล่ขึ้นมาบนหน้าจอ
“Praow_Fah02”
เทมยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงจอสีฟ้า
“คิดจะเล่นกับฉัน...ฉันก็จะเล่นให้จบในตาเดียว”
เทมหยิบโทรศัพท์ขึ้น กดโทรออกไปหาคนหนึ่งในรายชื่อ
“ต่อสายให้เพื่อนห
