แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาแตะผิวขาวของพายจนเธอค่อยๆ ขยับตัว เสียงหายใจสม่ำเสมอจากด้านหลังซอกคอ ทำให้หัวใจพายเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว แขนแกร่งที่พาดอยู่บนเอวค่อยๆ รัดแน่นขึ้น
เทมยังไม่ลืมตา แต่ปลายนิ้วเขาเคลื่อนไหวอย่างมีชีวิต ราวกับจดจำทรวดทรงของพายได้ทุกส่วน มือใหญ่ลูบผ่านหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงเหนือเต้านมอวบอิ่ม เทมบีบเคล้นเบา ๆ จนพายสะดุ้ง
“พี่เทม...” เสียงพายเบาแทบไม่เป็นเสียง ลมหายใจของเทมแตะข้างหู
“ตื่นแล้วเหรอเด็กดื้อ” เสียงทุ้มพร่าแผ่วต่ำจนหัวใจสั่นสะท้าน
“พี่เทม…ทำอะไรคะ”
“ก็แค่ทักทายตอนเช้า” เขากระซิบข้างหู มือยังไม่ยอมละจากสัมผัสที่ทำให้พายแทบหายใจไม่ทั่วท้องกลิ่นกายอบอุ่นของเขาคละคลุ้งอยู่รอบตัว พายขยับตัวเล็กน้อยแต่กลับถูกเขารัดแน่นกว่าเดิม ริมฝีปากหยักเฉียดแก้มเธอแผ่ว ๆ แล้วจูบลงตรงมุมปาก
“อย่าขยับสิ เดี๋ยวพี่ก็ทำให้ไปเรียนสายหรอก”
พายหายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย
