หลังจากหมดพลังงานจากการเผาผลาญในห้องแต่งตัว ฟองก็สลบเหมือดในรถของพี่พฤกษ์ตลอดการเดินทางไปร้านอาหาร พวกเราไปฉลองกันที่ร้านคาราโอเกะแห่งหนึ่งซึ่งมันเป็นทั้งการฉลองกับความพยายามที่ผ่านมาและเป็นการอำลาจากเพื่อนร่วมงานที่น่ารัก
ด้วยความที่งานของพีรดาเป็นเพียงงานสัญญาจ้างเป็นเรื่อง ๆ ไม่เหมือนกับสตาฟคนอื่น ๆ ที่ทำงานรับเงินเดือนจากบริษัท ถึงแม้ว่าตอนนี้เฮียศักดิ์ชัยที่ได้ดูผลงานของเธอแล้วจะเสนองานถัดไปให้แล้วก็เถอะนะ แต่งานหน้าเธอไม่ได้ถ่ายกับทีมของพี่เสแต่อย่างใด ดังนั้นโอกาสที่เธอจะได้เจอกับทุกคนคงจะน้อยลง ซึ่งนั่นทำให้ฟองอดที่จะใจหายไม่ได้
“เป็นอะไรไปฟอง? ทำไมถึงทำเศร้าหน้าแบบนั้นล่ะ?” พี่เสที่นั่งดื่มเบียร์อยู่เยื้อง ๆ กันเอ่ยปากทักด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นเธอปลีกตัวออกมานั่งในขณะที่ทุกคนกำลังร้องเพลงและเต้นกันอย่างสนุกสนาน
ฟองที่ได้ยินดังนั้นก็แย้มยิ้มบาง ก่อนจะตอบกลับไปตามตรง
“ฟองแค่
