ก้าวแรกของการเริ่มต้น

ศกุนตลาอยู่ที่เชียงใหม่ทั้งหมดสี่วันจนถึงวันสุดท้ายก่อนเดินทางเดินทางกลับ อิทธิคุยกับเธอในระหว่างที่ไปหาซื้อของฝาก “ผมได้ข่าวว่าคุณกุนจะเลิกเลี้ยงวัวนม” “ค่ะ พี่อิทคุยกับพี่มัสเหรอคะ” เรื่องนี้เธอยังไม่ได้บอกใคร นอกจากการปรึกษากับมัฆวานเท่านั้น “ครับ คุยเรื่องคดีของทัพพ์กับมณิสรน่ะ มันมีข่าวว่าที่ตรงนั้นของคุณกุนเคยมีนักการเมืองในพื้นที่เคยติดต่อขอซื้อกับคุณศานิต” เพราะการตายของอดีตสามีของเธอไม่ได้ทำให้เรื่องจบ คนที่ต้องการที่ผืนนั้นก็ยังต้องการอยู่ เพียงแค่ชะลอเวลาออกไปก่อน “ถ้าคุณกุนเลิกเลี้ยงวัวนมแล้วจะทำอะไรครับ” “กุนอยากทำสวนส้มกับไร่องุ่นค่ะให้คนมาเที่ยว อาจจะเปิดเป็นรีสอร์ทเล็กๆ หรือโฮมสเตย์ให้คนมาพัก อยากมีร้านกาแฟกับร้านขนม” เหตุผลหลักที่เธออยากเลิกทำฟาร์มวัวนมเพราะเธอคิดว่าเป็นการเบียดเบียนสัตว์พวกนั้น ลูกวัวตัวผู้ถ้ามีขึ้นมาก็ต้องถูกขายออกไปซึ่งจุดจบก็ไม่ต่างจากการฆ่า เหตุการณ์เลวร้ายที่หญิงสาวเคยเจอ ทำให้เธอขยาดการฆ่าและการทำบาป เธอหวังว่ามันอาจจะเป็นกุศลให้บิดาที่ล่วงลับไปแล้วได้ โครงการของเธอฟังแล้วดูดี แต่มันทำให้อิทธิเครียดหนักขึ้น เพราะถ้าเธอทำสำเร็จเท่ากับยิ่งเพิ่มความอยากได้ในที่ผืนนั้นของผู้มีอิทธิพลมากขึ้น และมันยิ่งไม่ปลอดภัยกับตัวเอง “มีอะไรเหรอคะพี่อิท” “เราพบแรงจูงใจในการลงมือฆ่าคุณศานิตของทัพพ์แล้วครับ” เขาตัดสินใจบอกเธอตรงๆ “มีนักการเมืองท้องถิ่นที่อยากได้ที่ตรงนั้นเพราะมันอยู่ติดป่าสงวน เลยยื่นขอเสนอมาทางเพื่อนของคุณทัพพ์ว่าเขาจะให้ราคาแปดสิบล้าน ทำยังไงก็ได้ให้ทางครอบครัวของคุณกุนขายที่ผืนนี้ให้เขา” ศกุนตลาเข้าใจทะลุปรุโปร่งว่าเพราะเหตุนี้เอง ทัพพ์จึงพยายามเร่งให้เธอไปเปลี่ยนชื่อ จัดการเรื่องมรดกให้เสร็จสิ้น “เข้าใจแล้วค่ะ สรุปเรื่องมันยังไม่จบใช่ไหมคะ” อิทธิพยักหน้า “กุนจะระวังตัวค่ะ ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวกลับมาถึงกรุงเทพฯ เธอเอาของฝากไปให้ครอบครัวของป้าสะใภ้และพบศรันย์กับชัชชุอรมาเยี่ยมมารดาพอดี “กี่วีคแล้วคะพี่ชุ ซาวด์ดูรึยัง” เธอคุยกับคนท้องที่ดูหน้าตาผิวพรรณดีกว่าตอนก่อนท้องเสียอีก “21 วีคแล้วค่ะกุน รออีกเดือนค่อยไปซาวด์สี่มิติแล้วไปเชียงใหม่มาเป็นไง” ชัชชุอรตอบ “ก็ดีค่ะสนุกดี ซื้อขนมมาฝากพี่ชุกับนุทด้วย บราวนี่กับสตรอเบอรี่ค่ะ พวกน้ำพริกก็มีนะคะ” ศกุนตลาในระยะหลังๆ เธอคุยกับชมพูนุทบ่อยขึ้นเพราะวัยใกล้เคียงกัน เป็นแม่เหมือนกัน “ตอนนี้นุทคลอดแล้วนะ พี่ว่าจะไปเยี่ยมอยู่” ชัชชุอรแจ้งข่าว “พี่ชุไปวันไหนคะ กุนไปด้วยจะเอาน้ำพริกกับแคปหมูไปให้” ของฝากที่ชมพูนุทสั่งนั้นเรียกว่าถุงใหญ่มาก แต่ศกุนตลาก็เต็มใจหอบมาให้ “ไปเย็นนี้เลยไหมนุทคลอดเองไม่ได้ผ่า เห็นคุณกรบอกว่ากลับบ้านตั้งแต่เมื่อวาน” ชัชชุอรถาม “ดีค่ะ ไปกันเลย” “ขอบคุณค่ะพี่ชัช พี่กุน” ชมพูนุทยิ้มจนตาหยีเมื่อสองสาวไปเยี่ยมที่บ้านพร้อมของฝากเต็มมือ “ขอบคุณนะครับคุณชุ คุณกุน ความจริงแค่มาเยี่ยมอย่างเดียวก็ดีใจแล้ว ไม่ต้องซื้อของมาเยอะแยะ” ภากรรับของฝากและขอบคุณ “ไม่เป็นไรค่ะ กุนไปเชียงใหม่มาเลยได้ซื้อของมาฝาก” ศกุนตลาพูด เธอมองเด็กหญิงกรธิดาอย่างเอ็นดู “แล้วพี่กุนจะไปสระบุรีไหมคะช่วงนี้” ชมพูนุทถาม “ไปพรุ่งนี้จ้ะ จะฝากอะไรไหม” หญิงสาวถามอย่างรู้ใจ ชมพูนุทยิ้มอย่างถูกใจ “นุทสั่งมะยงชิดของพี่มัสไว้ค่ะ แต่มันน้อยเลยเกรงใจไม่อยากให้เขามาส่ง” “ได้สิ พี่ต้องไปคุยกับพี่มัสอยู่แล้ว เดี๋ยวพี่เอามาให้” แต่พี่คงไปค้างสักสองสามคืน นุทรีบไหม” เที่ยวนี้เธอตั้งใจจะพาลูกชายไปด้วย ศกุนตลาสั่งช่างให้ปรับปรุงบ้านไว้เพื่อที่เธอและน้องธีจะย้ายไปอยู่นั่น หญิงสาวจึงตั้งใจจะไปดูการทำงานของช่างว่าคืบหน้าแค่ไหน ภากรทำหน้าเครียดเมื่อได้ยินว่าศกุนตลาจะไปสระบุรี “คุณกุนจะไปฟาร์มเหรอครับ” “ค่ะพี่กร มีอะไรรึเปล่าคะ” “ผมว่าอย่าเพิ่งไปเลยดีกว่าไหมครับ ไปคนเดียวอาจจะไม่ปลอดภัย” ศกุนตลายิ้ม “จะเมื่อไหร่กุนก็ต้องไปคนเดียวค่ะ ตรงนั้นเป็นที่ของคุณพ่อยังไงกุนคงทิ้งไม่ได้ ถึงจะมีใครอยากได้แค่ไหนแต่คงไม่ถึงกับฆ่ากันหรอกค่ะ” วันรุ่งขึ้นหญิงสาวออกจากบ้านตั้งแต่สายๆ มีบุตรชายและพี่เลี้ยงไปด้วย เธอแวะที่ไร่ของมัฆวานก่อนเข้าฟาร์มตนเอง “สวัสดีค่ะพี่มัส” “ครับน้องกุนขับรถมาเองเหนื่อยไหม” เขาเดินนำเธอเข้ามาในบ้าน พบว่ามารดากำลังจัดของว่าง “สวัสดีค่ะคุณป้า” ศกุนตลาทำความเคารพมารดาของมัฆวาน “ไหว้พระลูกมาคุยงานกันใช่ไหม กาแฟไหมหนูกุน” ท่านต้อนรับเธอ พลางหันไปส่งยิ้มให้เด็กชายธีร์ “ว่าไงพ่อรูปหล่อ ยายอุ้มที” “ไม่ดีกว่าค่ะคุณป้า กุนมาแปบเดียวค่ะเดี๋ยวจะเข้าฟาร์ม” ศกุนตลารีบบอก “งั้นเราไปคุยกันในห้องทำงานดีกว่าครับน้องกุน” มัฆวานเปิดประตูห้องทำงานรอ ทั้งสองใช้เวลาคุยกันอยู่ราวๆ หนึ่งชม. ก่อนจะเดินออกมา “สรุปว่าน้องกุนจะเลี้ยงวัวเท่าที่มี คือเลี้ยงไปแบบเดิมแต่ไม่หาเพิ่มใช่ไหมครับ แล้วค่อยๆ ปรับพื้นที่ทำไร่ส้มแทน” มัฆวานสรุป “ใช่ค่ะพี่มัส” เธอไม่อยากขายวัวเข้าโรงเชือด จึงตั้งใจจะเลี้ยงไปจนกว่าจะตายกันไปเอง น้ำนมได้เท่าไหร่เท่านั้น “เดี๋ยวพี่ดูสายพันธ์ให้ กุนอยากได้ส้มสายน้ำผึ้งใช่ไหมครับ” “ใช่ค่ะ แต่ไม่แน่ใจว่าที่นี่อากาศไม่เย็นจะปลูกได้รึเปล่า” “อากาศอาจจะไม่เหมือน แต่พี่คิดว่าปลูกได้ครับ” มัฆวานมาส่งเธอและลูกชายขึ้นรถ “กุนจะให้พี่เข้าไปที่ฟาร์มด้วยไหม” “ไม่เป็นไรค่ะขอบคุณนะคะพี่มัส เดี๋ยววันกลับกุนมาแวะเอามะยงชิดให้นุทค่ะ” ศกุนตลาขับรถต่ออีกยี่สิบนาที่ก็ใกล้ถึงฟาร์ม แต่เธอก็ต้องเหยียบเบรกกระทันหันเมื่อจู่ๆ มีรถปิคอัพวิ่งแฉลบจากอีกฝั่งถนนมาจะชนรถของเธอ หญิงสาวหักหลบสุดแรงจนรถเกือบชนต้นไม้ริมทาง เสียงห้ามล้อดังไปทั่วถนน น้องธีร้องจ้าด้วยความตกใจ หญิงสาวปลอบลูกเธอหน้าซีดเผือด ตามองรถคันนั้นที่รีบยูเทิร์นหนีไปจนฝุ่นตลบ เธอตั้งสติแล้วรีบถอยรถออกจากตรงนั้นทันที เมื่อมาถึงฟาร์มเธอโทรหาศรันย์ทันที “กุนอยู่ที่บ้าน อย่าออกไปไหนเดี๋ยวพี่ไปหา” เขาสั่งสั้นๆ