วันรุ่งขึ้นอิทธิพาศกุนตลาและน้องธีไปกรุงเทพฯ เพื่อคุยกับผู้ใหญ่เรื่องการสู่ขอศกุนตลาเป็นเรื่องเป็นราว
คุณดารัณไม่ได้ติดขัดอะไรหากหลานสาวเต็มใจ
“พาแม่มาคุยกับป้าได้เลยจ้ะพ่ออิท”
“เดี๋ยววันนี้ผมจะพากุนไปไหว้แม่ก่อนครับ แล้วจะนัดคุณป้าอีกครั้งนะ”
เมื่ออยู่กันตามลำพัง อิทธิจึงเล่าเรื่องเกี่ยวกับตัวเขาให้เธอฟัง
“บ้านพี่อยู่ในกรุงเทพฯ นี่ล่ะครับ พ่อแม่มีสวนกาแฟอยู่ที่ทองผาภูมิ ส่วนออฟฟิศขายอยู่ในกทม. ตอนนี้งานทางบ้านพี่ตั้งใจว่าจะยกให้เหมไปทั้งหมดเพราะเขาดูแลมา กุนจะมีปัญหาอะไรไหม”
หญิงสาวส่ายหน้า ดีเสียอีกเขาจะได้มีเวลาให้เธอเต็มที่
“ไม่ค่ะ กุนมีพอแล้ว”
เขาจอดรถที่หน้าบ้านหลังใหญ่ รออยู่สองนาทีประตูรีโมทก็ถูกเปิดออก ชายหนุ่มเลี้ยวเข้าไปจอดที่หน้าตึกใหญ่
เขาลงไปก่อนเดินมาเปิดประตูให้เธอ
“ลงมาครับกุน พี่บอกแม่ไว้แล้ว” อิทธิดึงมือลงมาจับไว้ มือเธอเย็นเฉียบเขาบีบมืออย่างให้กำลังใจ
