กล้องแอบถ่าย

รายากดโทรศัพท์หาใครคนหนึ่งที่เธอไว้ใจที่สุด เธอรอสายไม่นานอีกฝ่ายก็กดรับทันที เสียงทุ้มที่ตอบกลับมาทำให้เธอใจชื้นขึ้น “นาวเหรอ ว่าไงเห็นว่าไปพัทยา” โมกข์ทนายหนุ่ม เจ้าของสำนักงานทนายความที่เธอทำงานอยู่ส่งเสียงมาตามสาย “พี่โมกข์คะ พรุ่งนี้นาวคงไม่ได้เข้าออฟฟิศอีกวันนะคะ พี่พริกขาหักค่ะ” เธอแจ้งเจ้าของสำนักงาน “อ้าว แล้วจะทำไง ต้องย้ายพริกมาที่นี่รึเปล่าจะให้พี่ไปช่วยไหม” โมกข์ตอบกลับมา “ไม่ต้องค่ะ พี่พริกจะย้ายไปอยู่สระบุรีชั่วคราว ร้านใหม่พี่เขาจะไปเปิดที่นั่นน่ะคะ แต่นาวมีเรื่องให้พี่โมกข์ช่วยเรื่องอื่น” “ว่ามา” น้ำเสียงอีกฝั่งจริงจังขึ้น “พี่โมกข์จำเรื่องที่สามีคนล่าสุดของพี่พริกได้ไหมคะ ที่เกิดอุบัติเหตุก่อนที่เขาจะเสียชีวิต” อินทรสามีคนที่สามของไลลาเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจล้มเหลวก็จริง แต่ก่อนหน้านั้นหนึ่งวันชายหนุ่มถูกรถยนต์คันหนึ่งพุ่งชนที่ทางโค้งในระหว่างมาหาไลลามาที่พัทยา แต่เขาโชคดีที่หักหลบทัน “จำได้ ทำไมเหรอ” “นาวอยากได้ข้อมูลอุบัติเหตุตอนนั้น พี่โมกข์มีทางสืบได้ไหมคะ” รายาบอกความต้องการ ฝ่ายนั้นเงียบไปครึ่งนาทีก่อนจะตอบกลับมา “พี่จะสืบให้ ขอเวลาสองวัน” รายาวางสายและเดินขึ้นห้องพักของพี่สาว เธอเก็บเสื้อผ้าและของจำเป็นตามที่พี่สาวบอกมาในเวลารวดเร็ว มีอะไรบางอย่างที่บอกเธอว่าที่นี่ไม่ปลอดภัย เธอพบไดอารี่ของไลลา หญิงสาวจึงเก็บมันมาด้วย โดยที่รวบทุกอย่างใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของไลลาในตู้เสื้อผ้า เมื่อเก็บของเสร็จแล้ว เธอลากกระเป๋าไปวางหน้าห้องในขณะที่ปิดไฟ กดคัทเอ้าท์ลง อะไรบางอย่างทำให้รายายกโทรศัพท์มือถือเปิดกล้อง ไม่เปิดแฟลชและแพลนกล้องไปทั่วห้องของไลลา หญิงสาวใจหายวาบเมื่อเธอพบแสงสีแดงของกล้องอินฟราเรดในจุดหนึ่งของห้อง เธอกดถ่ายแล้วรีบออกมาคอนโดนั้นทันที ในอีกมุมหนึ่งของคอนโดเดียวกัน ใครบางคนมองภาพจากกล้องแอบถ่ายที่ถูกติดตั้งในห้องของไลลา “ว้า เสียดายถูกจับได้ซะแล้วว่าในห้องมีกล้อง” เสียงนั้นพึมพำ ก่อนที่ใครคนนั้นจะพูดกับตัวเอง “แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้เธอรู้หรอกนะ ว่ากล้องนั้นเป็นของใคร มะนาว” ############### ทนายสาวจอดรถที่ลานจอดรถของโรงพยาบาลด้วยใจที่เต้นโครมคราม เธอส่งภาพที่จับแสงสีแดงได้ให้โมกข์ทางไลน์ ชายหนุ่มเปิดอ่านแล้วโทรกลับมาทันที “นาว ภาพนั้นอยู่ที่ไหน” “คอนโดของพี่พริกค่ะ นาวจะทำยังไงดีคะพี่โมกข์” “ป่านนี้คนติดกล้องมันคงรู้แล้วว่านาวรู้ว่าในห้องมีกล้อง ตอนนี้นาวอยู่ที่ไหน เดี๋ยวพี่ไปหา” โมกข์ร้อนใจเพราะกลายเป็นว่านอกจากไลลาจะไม่ปลอดภัย รายาเองก็เสี่ยงไปด้วยอีกคน หญิงสาวบอกชื่อโรงพยาบาลให้กับเพื่อนร่วมงานก่อนจะวางสายไป เธอรวบรวมสติเอาของสำคัญคือเอกสารไปให้ไลลาบนห้องพัก ส่วนกระเป๋าเสื้อผ้าเอาไว้ในรถ เมื่อเธอขึ้นไปบนห้องพักของพี่สาว พบว่าหลายคนยังอยู่รวมถึงธามที่มานั่งเงียบๆ ไม่พูดอะไร แต่เธอไม่มีอารมณ์จะจับผิดเขา รายายังไม่เล่าอะไรให้ใครฟังจนกระทั่งอีกสามชม.ต่อมา เมื่อโมกข์มาถึงห้องพักผู้ป่วย “สวัสดีครับ ห้องคุณไลลาใช่ไหม” โมกข์มองคนเยอะแยะในห้องนั้นอย่างงงๆ “อ้าว พี่โมกข์” ภากรทัก เขารู้จักโมกข์ตั้งแต่สมัยยังเป็นตำรวจ “อ้าวผู้กองก็อยู่ ไม่เจอกันนานเลยนะครับ” โมกข์ทักตอบ รายาเดินมาหาเขาอย่างแปลกใจที่โมกข์รู้จักกับสามีของเพื่อนเธอ “ผมไม่ใช่ผู้กองแล้วครับ ออกจากตำรวจนานแล้ว” ภากรตอบ จากนั้นจึงเป็นการแนะนำตัวกันให้รู้จักกันทั้งหมด โมกข์สอบถามข้อมูลบางอย่างของไลลาเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาออกความเห็นว่าไม่แนะนำให้รายาทำคดีของพี่สาวเอง เพราะความที่เป็นพี่น้องรายาอาจจะมีอารมณ์ร่วมกับคดี จนอาจจะทำให้สมาธิไม่นิ่งพอและพลาดในรายละเอียดที่สำคัญ จากนั้นเขาขอรายละเอียดภาพถ่ายในคอนโดที่ทนายความสาวส่งมาให้เขาอีกที จากนั้นชายหนุ่มถามไลลาว่าเคยมีใครได้เข้าห้องพักของเธอบ้างไหม “ไม่มีใครนะคะนอกจากแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาด อ้ออีกคนก็เพื่อนค่ะ ธันย์เวลามาพัทยาบางทีเขาก็มาที่ห้องบ่อย” ไลลาตอบตามจริง โมกข์กับรายามองหน้ากัน จากนั้นชายหนุ่มขอตัวไปคุยกับภากร โมกข์คุยกับภากรและอิทธิสองสามประโยค พวกเขาก็ขอตัวออกไปข้างนอก โดยอ้างว่าจะไปนั่งดื่มกาแฟที่ร้านข้างล่างโดยที่มีธามไปด้วย ไลลามองชายหนุ่มทั้งหมดที่เดินตามกันไปอย่างงงๆ เธอหันมาถามน้องสาวว่ามีอะไร รายาจึงตัดสินใจบอกความจริงเกี่ยวกับห้องพักของเธอมีกล้องแอบถ่าย โดยที่ละเรื่องของธันย์เสียไม่พูดถึงชายหนุ่มคนนั้น ภากรแนะนำธามให้รู้จักกับโมกข์ ว่าธามเป็นหัวหน้าครูฝึกการ์ดและรับงานรักษาความปลอดภัยระดับสูงให้กับบุคคล โมกข์เพิ่งรู้จักกับรายาได้สามปีในตอนที่เธอมาฝึกงานที่สนง.ของเขา เขาจึงไม่รู้จักพี่เขยของเธอที่เสียชีวิตไปเมื่อหกปีก่อน ในระหว่างที่คุยกัน โมกข์ได้รับภาพถ่ายของรถยนต์คันที่พุ่งชนอินทรเมื่อหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ จากภาพวงจรปิดในระแวกใกล้เคียง เขาถามธามที่เป็นคนเห็นเหตุการณ์ตอนที่ไลลาถูกรถชนว่า “คุณธามครับ พอจำได้ไหมว่ารถที่ชนคุณไลลาเป็นรถแบบไหน ยี่ห้ออะไร” “น่าจะเป็นแจ็สสีขาวครับ ขาวมุก” คำตอบที่ได้ทำให้โมกข์นั่งตัวตรง อะไรมันจะตรงกันขนาดนี้ ชายหนุ่มส่งโทรศัพท์ของตนให้ธามดูภาพรถคันที่ชนอินทรในคืนวันก่อนแต่งงาน “ใช่รถแบบนี้รึเปล่าครับ” ธามรับโทรศัพท์ไปดูใกล้ๆ ส่วนอิทธิชะโงกหน้ามามอง ทั้งสองคนคิดตรงกันว่าใช่ “ใช่ครับ ท้ายรถคันที่ชนคุณพริกมีรอยบุบที่ไฟท้ายเหมือนกัน” ธามตอบ คำตอบของคนที่อยู่ในเหตุการณ์ทำให้โมกข์คิดหนัก เขาไม่แน่ใจว่าควรบอกรายาดีหรือเปล่า ดูว่าเรื่องมันมีมากกว่าที่เธอคิดและอาจจะซับซ้อนได้มากกว่านี้ “งั้นคงต้องสืบจากรถแล้วล่ะพี่ธาม” ภากรพึมพำ “แล้วเรื่องกล้องแอบถ่ายในห้องน้องพริกล่ะ” ธามขบกรามเมื่อได้ยินคำถามนั้นของอิทธิ ไม่ว่าคนติดกล้องจะเป็นใคร แต่เจตนาไม่ดีแน่นอน คืนนั้นรายานอนเฝ้าพี่สาวในห้องพักคนไข้ ชมพูนุท-ภากร และศกุนตลา-อิทธิทั้งสองคู่เปิดโรงแรมนอน ส่วนโมกข์และธามไปที่คอนโดของไลลา เพื่อจัดการกล้องแอบถ่ายตัวนั้นส่งตรวจหาข้อมูลเพิ่มเติม ############### กลางดึกคืนนั้นมีเสียงเคาะประตู รายาที่ยังไม่หลับหันมามองบานประตูที่ถูกผลักเข้ามา เธอใจเต้นแรงเมื่อเห็นคนที่มากลางดึก “พี่ธันย์ มาซะดึกเลยค่ะ” หญิงสาวทักทายเพื่อนพี่สาว “พี่เพิ่งเสร็จงานน่ะ ลูกบ้านมีปัญหาต้องเคลียร์กันเยอะ” ธันย์ตอบสั้นๆ เขามองเพื่อนสาวที่หลับสนิท “พริกหลับนานแล้วเหรอ” “ค่ะทานยาแก้ปวดแล้วหลับ คงจะง่วงจากยา” รายาตอบอย่างระมัดระวัง ธันย์พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ เขามองหญิงสาวที่หลับอย่างห่วงใย เกิดเรื่องร้ายแรงกับไลลาติดๆ กัน จนถ้าเป็นเขาเองเจอแบบนี้คงหลอนไม่น้อย “แล้วพริกจะไปพักฟื้นที่ไหน” ชายหนุ่มถามต่อ “เอ่อ ยังไม่แน่ใจเลยค่ะ คงต้องรอถามพี่พริกอีกทีตอนเช้า รอหมอด้วย” ไลลาพูดปดเป็นครั้งแรก เธอยังไม่รู้ว่าควรไว้ใจธันย์ได้หรือเปล่า ชายหนุ่มนั่งดูไลลาหลับอีกครู่ใหญ่ จนเวลาล่วงเลยไปหลังเที่ยงคืน เขาขยับตัวลุกขึ้น “พี่ไปล่ะ ถ้าอะไรยังไงมะนาวโทรบอกพี่ละกันนะ”