ไลลามองเข็มฉีดยาในมือธันย์อย่างหวาดกลัว ธันย์เห็นสายตาของเธอเขาจึงพูดราวจะปลอบเธอให้ใจเย็น
“กลัวเหรอ ไม่ต้องกลัวหรอกเราไม่ทำร้ายแก”
ไลลาส่ายหน้า เธอหวาดกลัวจนสุดขีด
“แกปล่อยเรากลับไปเถอะธันย์ ฉันกลัว.. แก แกจะทำอะไร”
“ปล่อยแก แล้วแม่แกก็จะหาผัวให้แกใหม่ไปเรื่อยๆ เหรอพริก ใครดีล่ะหรือว่าจะเป็นไอ้การ์ดที่มันหน้าตาเหมือนผัวเก่าแก” ธันย์พูด
“แกรู้ไหมพริก แกน่ะสวยมากเหมือนนางฟ้าเลยนะ นางฟ้าไม่คู่ควรกับมนุษย์คนไหนทั้งนั้นล่ะ แกจะต้องอยู่เฉยๆ เป็นหุ่นให้ฉันชื่นชมบูชาสิ” เขาพูดเองเออเองในขณะที่ไลลาช็อกไปแล้ว
“แก.. หมายความว่าอะไร ยานั่นยาอะไร” เธอดิ้นรนสุดแรงจนข้อมือที่ถูกมัดไว้เป็นรอยแดง
“มันไม่ใช่ยาพิษหรอก แต่มันจะทำให้แกหลับ หลับไปตลอดเหมือนเจ้าหญิงนิทราไง แกเป็นคนที่ฉันรักที่สุด แกอยู่กับฉันเถอะพริก” ธันย์พูดแววตาเหมือนคนวิกลจริต
ไลลาร้องไห้ “ไม่นะธันย์ แกอย่าบ้านะ”
คำว่า 'บ้า' ขอ
