| ภวัต |
โชคดีที่ตอนนี้มันดึกแล้ว รถไม่ติด และถนนก็โล่งมาก ผมจึงเหยียบคันเร่งให้รถวิ่งเร็วขึ้น เพราะอยากให้ถึงจุดหมายปลายทางสักที
ผมพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองให้โฟกัสไปที่ถนนด้านหน้า ก็ถ้าจะได้ใบสั่งมาสักสองสามใบผมก็ยอมครับ
พอขับมาถึงหน้าโรงแรม พนักงานรับรถที่ยืนคุยกับพนักงานอีกสองคนตรงประตูทางเข้าล็อบบี้รีบตรงปรี่เข้ามาหา โชคดีที่ในรถมีเสื้อสูทวางอยู่ตรงเบาะหลังตัวหนึ่ง ผมเลยเอี้ยวตัวไปคว้ามันคล้องแขนไว้ กะจะใช้มันปิดบังไอ้น้องชายที่โดดเด้งเริงร่าอยู่ในกางเกง
ส่วนพิมพลอย เธอถอดจีสตริงลูกไม้สีดำออกพ้นตัว ซุกมันไว้ในเก๊ะหน้ารถ
O_O
“พะ…พลอย ไม่เอา เดี๋ยวคนอื่นเห็น”
“เอาแบบนี้แหละวัต ตื่นเต้นดี”
พิมพลอยของผมดูท่าจะกู่ไม่กลับแล้ว วันนี้เธอดูร้อนแรงยิ่งกว่าวันไหนๆ พริกทั้งสวนก็ไม่น่าจะสู้ความเผ็ดร้อนของเธอตอนนี้ได้ โชคดีที่ผมมายืนบังตรงประตูรถไว้ มิเช่นนั้นพนักงานหนุ่มสองสามคนนั่น
