08
1380 คำ
“กูนึกว่ามึงจะเหลือแต่ชื่อซะแล้วอีดารา วันนี้ลมอะไรหอบมา เพื่อนกูถึงมาเรียนได้”
“โอ้ย อีกะเทยนี่ เพื่อนเรามันกลับมาเรียนตั้งนานแล้ว เป็นมึงต่างหากที่จะเหลือแต่ชื่อถ้ายังขาดเรียนแข่งกับเฌอคนก่อนอยู่แบบนี้ อัปเดตบ้างค่า” ต้นอ้อกลอกตาให้เพื่อนเพศทางเลือก เนื่องจากอีกฝ่ายก็ไม่ได้ต่างจากดาราสาวที่นั่งข้าง ๆ กันเลย ทิ้งให้เธอนั่งเรียนคนเดียวตั้งนาน พอพวกมันกลับมาก็เหมือนนัดกันแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ก็โคตรจะคิดถึงแก๊งสองสาวหนึ่งกะเทยของพวกเราเลย อาจารย์พักเบรกให้แบบนี้แล้วก็อดที่จะกอดคอมันทั้งสองคนไม่ได้
“อ้อ อีชะนีสาว มึงกอดแน่นไปแล้วอีห่า กูหายใจไม่ออกค่า”
“ถ้าไม่ใกล้จบพวกมึงก็คงจะไม่โผล่หัวมาให้เห็นเลยเนอะ”
“ขอโทษได้ไหมล่ะสาว เพื่อนในห้องเยอะแยะมึงก็เล่นด้วยไปก่อนดิ”
“ก็มันไม่เหมือนพวกมึงไหม เอ้านี่ มันเป็นคะแนนช่วยพวกไม่ชอบเข้าเรียนแบบพวกมึงอะ อยากจบเกรดดี ๆ หน่อยก็แหกตาดูเอาซะ แต่ความจริงมันก็ไม่ได้ช่วยขนาดนั้นหรอก อยู่ที่การสอบล้วน ๆ”
“อะไร ออกค่ายเหรอ อีเฌอมันจะว่างไปด้วยหรือยังไง”
ดาราสาวที่นั่งเงียบอยู่นานไม่ใช่เพราะรำคาญเพื่อนแต่อย่างใด ทว่ายังทำใจเรื่องที่เพิ่งเจอมาไม่ได้ต่างหาก แต่ก็กลัวว่าเพื่อนจะเป็นห่วงตนเองมากเกินไปเลยต้องเรียกสติให้กลับมา สองคนนี้เธอคบตั้งแต่สมัยอยู่ปี 1 ก็ไม่แปลกที่จะสนิทใจกันมาก และถ้าหากเพื่อนรู้ว่าเฌอริลิณญ์โดนแกล้ง คนพวกนั้นก็คงจะไม่ได้ลอยหน้าลอยตาอยู่ให้เห็นแบบนี้
“วันไหนอะ”
“วีคหน้า”
“แล้วทำไมมึงเพิ่งมาบอก นี่ไม่ใช่ว่าใส่ชื่อกูกับเฌอมันไปแล้วใช่ไหม”
“ใส่ไปแล้วค่ะสาว ถามพอเป็นพิธีเฉย ๆ”
“กูจะตีมึงด้วยอะไรดีต้นอ้อ”
“ว่างนะ ที่ไหนเหรอ”
“ดอย ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีอินเตอร์เน็ต”
“ตายห่า กูจะได้กรี๊ดจริง ๆ ละอีดอกอ้อลู่ลม!”
“กูชื่อต้นอ้อ อีกะเทยควายนี่ แต่เพื่อนในคณะเราก็ไปกันเยอะเลยนะ”
“ทำไม มันมีอะไรให้น่าสนใจขนาดนั้น จะมีน้ำให้อาบไหมเถอะสาว กะเทยรักสะอาดแบบกูจะอยู่รอดปะเนี่ย”
“น้ำธรรมชาติไง อ๋อ ลืมไป มึงสองคนเป็นเด็กในเมืองนี่ ไม่ได้มาจากต่างจังหวัดเหมือนกู แต่มีน้ำให้อาบ ข้าวให้แดกครบสามมื้ออาหารแน่นอน ตกลงไปหรือจะไป”
“มึงยังจะถามอีก ละทำไมคนไปกันเยอะวะ”
“เพราะกลุ่มพวกนักแข่งคนดังนั่นไปด้วย แต่ก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้นหรอก บัสคันเดียว โควตาจารย์มีแค่นี้ สรุปไปนะ”
“เออ ก็มึงสาระแนลงชื่อพวกกูไปแล้วอะ ใช่ไหมเฌอ”
เจ้าของชื่อมองไปทางกลุ่มนักแข่งที่เพื่อนกล่าวถึงอยู่สะดุ้งเล็กน้อย ไปออกค่ายพร้อมเพื่อนกับเขาคนนั้นหรือ ก็เป็นอะไรที่ไม่เลวเช่นกัน อย่างน้อยก่อนจะจบไปก็ได้ผ่านการทำกิจกรรมแหละนะ
“อื้อ ไป ฟังดูน่าสนุกดี”
“สนุกอะไรละอีดารา มันจะพาเราไปลำบากกันเนี่ย”
คงจะลำบากจริง ๆ ตามที่โปเกมอนว่า เพราะจากที่ดูตารางกิจกรรมในกระดาษที่ผู้นำของกลุ่มแจกจ่ายให้นอกจากจะตื่นเช้าแล้วยังต้องทำทุกอย่างตามเวลา คนที่นอนดึกจากการทำงานจนเคยชินแบบเธอจะอยู่ได้คบทั้งสามวันหรือไม่ แต่ถ้าเขาคนนั้นอยู่ได้ เฌอริลิณญ์เองก็ต้องอยู่ได้เหมือนกัน
“กูตายแน่ ๆ ต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่ ตีห้า นอนสี่ทุ่ม”
“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวกูเก็บศพมึงเองค่ะอีกะเทยควาย”
“เพื่อนกูก็ตบได้นะ ว่าแต่อีดารามึงไหวไหม ไม่ได้เทงานไปแน่นะ” เมื่อแยกออกมาจากการฟังหัวหน้าของกลุ่มอธิบายกิจกรรมต่าง ๆ แล้วโปเกมอนถึงกล้าโอดโอยออกมาได้เต็มปาก เนื่องด้วยก็รู้กาศเทศะอยู่บ้าง ว่าอะไรควรไม่ควร เลือกไปแล้วจะมาบ่นลำบากกลางวงก็ไม่ได้
“ไม่ได้มีงานที่เป็นชิ้นเป็นอันอยู่แล้ว อีกอย่างตอนออกกองก็ลำบากมากกว่านี้อีกนะ กินข้าวกับพื้นถนนยังทำมาแล้ว”
“สปิริตนักแสดงมากเวอร์ เสียดายเลยที่มึงบอกว่าจะไม่ทำต่อแล้ว” แน่นอนว่าเรื่องออกจากวงการนั้นยังเป็นความลับ และมีแค่คนสนิทจริง ๆ เท่านั้นที่จะรู้ รวมถึงถ้าแพร่งพรายออกไปตอนนี้แฟนคลับเจ้าตัวจริง ๆ ก็คงจะหวั่นใจน่าดู
“กูก็ยังเป็นกู แค่ต้องไปทำอย่างอื่นที่มันสามารถเลี้ยงปากท้องตัวเองต่อไปได้ก็เท่านั้นเอง”
“ใช่ มึงอย่าเศร้าไปเลยอีกะเทย วงการบันเทิงมันก็แบบนี้ อีกอย่างถ้าไม่สนุกแล้วจะอดทนอยู่ไปทำไมอีกวะ เรียนจบแล้วถ้าไม่มีอะไรทำก็มาทำฟาร์มกับกูได้ทุกเมื่อ ถ้ามึงไม่อยากอยู่ทำงานที่นี่แล้วน่ะนะ”
“แสดงว่าเรียนจบแล้วมึงจะกลับบ้านเกิดเหรออ้อ”
“ใช่จ้า ไม่อยากเป็นมนุษย์เงินเดือน เกาะแม่กินมันท้าทายระบบกว่า”
“งั้นถ้ากูไม่มีที่ไปช่วยรับกูไปทำงานด้วยทีนะ”
“เอาจริงปะเนี่ยอีดารา”
“จริง”
“เออ ๆ งั้นก็แยกย้ายกันกลับ กูต้องไปรับน้องที่สนามบินอีกเนี่ย มันจะมาหา”
เฌอริลิณญ์พยักใบหน้าให้เพื่อน ก่อนต่างคนจะแยกกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง ลืมไปเลยว่าเมื่อบ่ายนั้นเธอติดรถมากลับสิงห์ จะเรียกให้ผู้จัดการเฮงซวยแบบนั้นมารับก็ไม่ได้อีก พลอยเพชรยิ่งแล้วใหญ่เพราะเจ้าตัวก็มีงานของตัวเอง เช่นนั้นมีทางเดียวคือเรียกรถบริการแล้วไปต่อรถไฟฟ้ากลับที่พัก
“เพื่อนสิงห์เมื่อตอนบ่ายใช่ไหมคะ”
“อ่า คุณ ใช่ค่ะ”
เธอคนนั้นที่สิงห์แวะรับมาด้วย แล้วมาอยู่ที่ตึกรวมนี่ได้อย่างไร อย่าบอกนะว่าหล่อนก็ไปค่ายนี้ด้วยเช่นกัน อะไรมันจะขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าสิงห์กับเธอเป็นคนคุยกันอยู่ใช่หรือไม่ แบบนั้นข้อตกลงของเราคงจะจบกันเพียงเท่านี้
“จะไปรอรถเหรอคะ”
“ใช่ค่ะ คุณมีอะไรกับฉันหรือเปล่า”
“พอดีว่ารอสิงห์คุยกับฝ่ายกิจกรรมอยู่น่ะค่ะ เลยเห็นคุณเข้าพอดี ว่าจะมาชวนกลับด้วยกัน แต่คงจะได้นั่งหลังเหมือนเดิมนะคะ”
“คะ?”
“เพราะคนเก่าก็คือคนเก่าค่ะ จริง ๆ คุณเฌอริลิณญ์ไม่ได้มีความจำเป็นที่จะต้องกลับมาเลยด้วยซ้ำ รู้หรือเปล่าคะว่ามันทำให้คนใหม่แบบฉันไม่สบายใจ”
“คบกับสิงห์หรือยัง ถ้ายัง ก็หุบปากเธอไป อีกอย่างของเก่าแบบฉันนี่แหละค่ะ ที่ทำให้สิงห์เขาไม่ยอมคบกับใครจริงจังมาถึงทุกวันนี้”
“เฌอริลิณญ์ เธอมัน... หน้าด้านฉิบหายเลย”
เจ้าของชื่อแค่นยิ้ม ยามเห็นว่าอีกฝ่ายเลิกที่จะเสแสร้งใส่กันแล้ว ถ้าให้เปรียบเทียบตอนนี้เราก็ไม่ได้ต่างอะไรจากผีเห็นผีเลย คงจะอยู่ที่ว่าใครมีผลกับเขามากกว่ากันแค่นั้น
“ช่วยไปส่องกระจกดูตัวเองก่อน ถ้าสิงห์เขาจะยกให้เธอเป็นคนสำคัญ ป่านนี้เขาก็ไม่เลือกจะกลับมานอนกับฉันหรอกค่ะ คงไม่ต้องให้บอกนะคะว่านอนในที่นี้หมายถึงนอนแบบไหน”
TBC.
- ผู้เขียน
