ตอนที่ 5 : ขอเรียกผัวได้ไหม

ครามชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นสาลี่ยืนเปลือยอยู่ตรงหน้า ส่วนสาลี่ก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "อ้าว... ตื่นแล้วเหรอสาลี่" ครามเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ สาลี่ไม่ตอบ เธอเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้า ๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความต้องการที่ไม่ปิดบัง "พี่ครามไปไหนมาคะ... ทำไมไม่รอสาลี่" "พี่เห็นสาลี่นอนหลับสบาย ก็เลยไม่อยากปลุก" ครามตอบ "เมื่อคืนก็โดนเอาจนดึก... จะนอนต่อก็ได้นะ แต่พี่ต้องไปนาแล้ว" "ไม่เอาค่ะ สาลี่อยากไปกับพี่คราม" "ไม่ได้หรอก ถ้าชาวบ้านเห็นเราอยู่ด้วยกัน เค้าจะเอาไปเล่าได้" สาลี่หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ "ไม่เห็นเป็นไรเลยค่ะ ก็ให้เค้าเล่าไปว่าเราสองคนเป็นผัวเมียกัน" "แต่พี่ยังไม่ได้ยอมรับให้สาลี่เป็นเมียพี่นะ" ครามพูดอย่างตรงไปตรงมา "ไม่เป็นไรค่ะ รู้กันแค่เราสองคนก็ได้" สาลี่ตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ สายตาของเธอจับจ้องไปที่ส่วนนูนที่พุ่งออกมาอย่างไม่สามารถปิดบังได้ภายใต้ผ้าขาวม้า เธอเดินเข้าไปใกล้แล้วยื่นมือออกไปสัมผัสแก่นกายที่แข็งแกร่งนั้นเบา ๆ "พี่ครามยังเ****นอยู่หรอคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงยั่วยวน "เปล่านะ" ครามตอบเสียงสั่น พยายามควบคุมความรู้สึกที่แล่นพล่านจากการสัมผัสของเธอ "แล้วทำไมแข็งจังล่ะคะ เมื่อคืนปล่อยน้ำใส่**สาลี่ตั้งเยอะ" ครามหัวเราะในลำคอด้วยความจนใจ "ก็สาลี่ขย่มพี่แรงขนาดนั้น เป็นใครก็ทนไม่ได้หรอก" "ชอบมั้ยคะ" ครามมองสาลี่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอย่างไม่ปิดบัง "ชอบสิ" สาลี่ดีใจ เธอโน้มตัวเข้ามากอดครามอย่างแนบแน่น "ถ้างั้นมาทำกันอีกรอบสิคะ สาลี่เสียว**ขึ้นมาอีกแล้ว อยากได้ค*ยของพี่ครามกระแทกใส่รู**แรงๆ" ครามจับบ่าของเธอไว้เบาๆ "ไม่ได้หรอกนะพี่ต้องไปทำงาน สาลี่รีบไปแต่งตัวแล้วกลับบ้านเถอะ เมื่อคืนก็ค้างที่นี่ทั้งคืน" "ไม่เห็นเป็นไรนี่คะ สาลี่อยู่คนเดียว จะกลับหรือไม่กลับก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอก" ครามมองใบหน้าของสาลี่ที่เต็มไปด้วยความเหงาปนอ้อนวอน เขารู้ดีว่าสาลี่พูดจริง พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตไปหลายปีแล้วตอนนี้สาลี่ใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังในบ้านไม้เก่า เธอมีอาชีพเป็นแม่ค้า หาของขายไปเรื่อย ส่วนมากที่เธอขายก็จะเป็นพวกผัก ปลา หรือไข่ ครามรู้ดีว่าสาลี่ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน เพราะส่วนมากหลังจากที่ญาติพี่น้องของเธอแต่งงานมีครอบครัวไปก็พากันย้ายออกและไม่ค่อยติดต่อมาหาเธอสักเท่าไหร่ ทำให้ทุกวันนี้สาลี่เหมือนอยู่ตัวคนเดียว ไม่แปลกเลยที่เธอต้องการความรักจากใครสักคน โดยเฉพาะกับเขา สาลี่เงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน " น้ำค*ยของพี่ครามทำให้สาลี่มีแรงมากเลยค่ะ เหมือนได้ฉีดยาดีเลย สาลี่ติดใจพี่ครามจริงๆ นะคะ เป็นผัวสาลี่เถอะ" "พี่บอกแล้วไงว่าพี่เป็นไม่ได้" ครามตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่ก็แฝงความอ่อนโยน "แต่ถ้าสาลี่ต้องการ พี่ก็พร้อมทำให้เสมอ แต่ว่าตอนนี้กลับไปก่อนเถอะ" "จะไล่สาลี่อย่างเดียวเลยนะ" สาลี่พูดอย่างน้อยใจ ก่อนที่จะเดินเข้ามาเอาเต้านมเปลือยนั้นมาถูเข้ากับอกแกร่งกำยำของคราม พร้อมกับเบียดตัวถูไถกับค*ยแข็งที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าขาวม้า ครามถอนหายใจก่อนที่จะจับบ่าของเธอออกอย่างแผ่วเบา แม้ความปรารถนาจะพุ่งพล่าน แต่เขาก็ต้องควบคุมตัวเอง "กลับไปซะ สาลี่อย่าดื้อ ถ้าอยากให้พี่เย็ดอีกเรื่อยๆ พี่ต้องเก็บแรงไว้ทำงานวันนี้" สาลี่ทำหน้ามุ่ย แต่ก็ยอมถอยออก "ก็ได้ค่ะ ได้น้อยๆ แต่ได้นานๆ ก็ดีกว่าไม่ได้เลย" เธอเดินเข้าไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมอย่างช้าๆ ก่อนจะหันกลับมามองครามด้วยสายตาที่ยึดมั่น "ค*ยของพี่ครามต้องเป็นของสาลี่คนเดียวนะ สาลี่จองแล้ว" ครามยิ้มบางๆ แล้วพยักหน้ารับคำอย่างไม่เต็มปากนัก เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์แบบนี้จะจบลงเมื่อใดก็ได้... แต่ตอนนี้เขาต้องไปทำงานแล้ว