สาลี่รู้สึกโมโหที่ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ของทั้งสองคนได้ เธอจึงเดินเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว
"สาลี่!" พุฒิตะโกนตาม ก่อนจะเดินตามเข้าไปในบ้านของคราม
ครามยืนมองคนทั้งสองเข้าไปในบ้านของเขาแล้วก็ถอนหายใจด้วยความรำคาญ
ภายในบ้าน พุฒิรีบคว้าข้อมือของสาลี่ไว้แน่น "กลับไปกับพี่สาลี่"
"สาลี่ไม่กลับ สาลี่จะอยู่กับพี่คราม" สาลี่ปฏิเสธเสียงแข็ง
"มันไม่ได้สนใจเธอเลยนะ!"
"พี่พุฒิก็เหมือนกันไม่ใช่หรอคะ ต่างจากพี่ครามตรงไหนล่ะ พี่ก็แค่อยากเอาชนะพี่คราม ไม่ได้จริงใจกับสาลี่ซักหน่อย!" สาลี่พูดใส่หน้าพุฒิอย่างเจ็บแสบ
ครามเดินตามเข้ามาในบ้าน เห็นทั้งสองคนยืนทะเลาะกันอยู่ เขายืนกอดอกมองพุฒิด้วยสีหน้ายียวน
"กูจะรอดูว่ามึงจะมีปัญญาพาสาลี่กลับไปได้ไหม" ครามท้าทาย
"มึงอย่ามากวนส้นตีนไอ้คราม หุบปากมึงไปเลย!" พุฒิขู่
สาลี่ปัดมือของพุฒิออกจากการเกาะกุมของเธอ แล้วรีบเดินเข้ามากอดแขนของครามไว้แน่น "พี่พุฒิกลับไป
