หลังจากที่จบบทรักอันเร่าร้อนอย่างบ้าคลั่ง ครามก็รีบผละออกจากร่างเปลือยเปล่าของสาลี่อย่างไม่ใยดี ท่าทีของเขากลับมาเย็นชาทันทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ครามลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้ามาสวมอย่างรวดเร็วโดยไม่มองเธอ "ใส่เสื้อผ้าแล้วรีบกลับไปซะ" ครามไล่เสียงแข็ง
สาลี่ทำหน้ามุ่ยและคลานมาสวมกอดเขาจากด้านหลัง ร่างกายที่เปลือยเปล่าของเธอแนบชิดกับแผ่นหลังของเขา
"ให้สาลี่อยู่ช่วยพี่ทำงานนะ"
"ไม่จำเป็น งานมันไม่ได้มีอะไรมาก พี่แค่มาเฝ้านาเฉย ๆ" ครามตอบอย่างเฉยเมย พยายามแกะมือเธอออก
"เย็นชาจังเลยนะคะ" สาลี่กระซิบเสียงอ่อน "เมื่อไหร่จะใจอ่อนสักที"
ครามหันมามองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า "ไม่มีวัน เอ็งก็น่าจะคิดได้นะ"
สาลี่ผละจากคราม แต่ไม่ได้แสดงความเสียใจ เธอเริ่มเก็บเสื้อผ้าของตัวเองอย่างช้า ๆ พลางพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความมั่นใจ
"ไม่มีวันเหรอคะพี่คราม" สาลี่ถาม พร้อมกับสวมเสื้อผ้าทีละชิ้นอย่างเชื่องช้า "พ
