นๅคนๅคๅ ๒๙
"มะ.. ไม่นะนาคา!"
"เสียงใคร? น้ำฝนเหรอลูก..นาคากลับมาแล้วเหรอ"
"ขะ..ครับแม่"
"นาคากลับมาตั้งแต่เมื่อไรลูก แม่ได้ยินเสียงเหมือนน้ำฝนเลย"
"ใช่ครับน้ำฝนมาเป็นเพื่อน ผมก็เลยให้ค้างที่นี่แม่นอนต่อเถอะครับ"
ตอนนี้น้ำฝนได้แต่เอามือปิดปากตัวเองไว้ นาคาพูดกับแม่แต่สายตาเขาจับจ้องที่ใบหน้าหวานเป็นประกาย เหมือนกับเขาอาลัยในเรือนร่างนี้มากแต่ก็ต้องได้พยายามหยุดตัวเองไว้แค่นั้น
"นอนนะ" มือหนาตวัดรัดร่างบางเข้ามากอดไว้ พร้อมกับห่มผ้าให้เธอแบบอ่อนโยน
หัวใจดวงน้อยเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ตอนที่เขากำลังสัมผัสเรือนร่างของเธอแบบลึกซึ้ง ..เมื่อกี้เขาจะทำอะไร น้ำฝนคิดถึงตอนที่ใบหน้าคมคายของนาคาเลื่อนต่ำลงไปถึงเนินเนื้อด้านล่าง เธอถึงกับหน้าแดงกล่ำ เพราะเรื่องแบบนี้เธอไม่รู้จริง ๆ ถึงแม้ว่าในโลกอินเทอร์เน็ตสมัยนี้มีให้เรียนรู้มากมาย แต่หญิงสาวก็ไม่คิดจะไปเรียนรู้เรื่องพวกนั้
