"นาคา!" น้ำฝนรีบมองเข้าไปในกระท่อมกลัวว่าแม่ของเขาจะมองออกมา
"เรารอจนถึงวันแต่งงานไม่ได้แล้ว ใจเราจะขาดอยู่แล้วน้ำฝน" ชายหนุ่มค่อย ๆ โน้มใบหน้าหาแก้มนวลของหญิงสาวพร้อมกับสูดดมกลิ่นกายของเธอ
"เดี๋ยวแม่ก็ออกมาเห็นหรอก" เธอไม่ได้ห้ามเขาแต่กลัวว่าแม่จันจะออกมาเจอเข้ามันคงจะดูไม่ดีแน่
"เราไปหลังกระท่อมกันไหม" นาคาไม่พูดเปล่า และไม่รอคำตอบจากเธอ เขารีบจูงแขนน้ำฝนให้เดินตามมาด้านหลังกระท่อมตรงนั้นมีแคร่ไม้
เขาหยิบเอาผ้าห่มที่ตากไว้ ด้านนอกติดมือมาด้วย พอมาถึงชายหนุ่มก็เอาผ้าห่มผืนนั้นปูลงแล้วค่อย ๆ จับร่างคนตัวเล็กให้นอนราบลงไปกับแคร่ไม้นั้น
"นาคา.." เสียงแผ่วเบาออกจากปากของน้ำฝน ตอนนี้หัวใจเธอเต้นแทบจะทะลุออกมาจากอก
"หือ" คนตัวสูงโน้มตัวลงมาช้าๆ ไม่ใจร้อน ริมฝีปากหนาฝังจูบลงซอกคอระหงพร้อมกับสูดดมกลิ่นหอม
"ไม่ได้นะนาคา" น้ำฝนอายผีสางเทวดาเกินกว่าที่จะให้เขาทำกับเธอตรงนั้นได้
แต่ตอนนี้ชาย
