“ค่ะคุณป้า”
พิมดาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“คุณป้าได้ไงลูก เรียกแม่สิถึงจะถูก”
คุณสุภิดาเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งมองพิมดาวด้วยท่าทางเอ็นดู
“คะ... เอ่อ... ค่ะ คุณแม่”
พิมดาวเอ่ยแก้คำเรียกขานตามความต้องการของคุณสุภิดา เสียงของเธอยังคงสั่นเครือเล็กน้อยแต่แฝงไปด้วยความเคารพรัก ใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตา เริ่มปรากฏรอยยิ้มแห่งความสุขขึ้นมาทันที
“ดีมากจ๊ะลูก... เรียกแม่แบบนี้แหละฟังแล้วชื่นใจ”
คุณสุภิดาคลี่ยิ้มกว้างด้วยความเอ็นดู มือเรียวสวยของผู้เป็นผู้ใหญ่ลูบแก้มใสของพิมดาวเบาๆ ราวกับจะช่วยซับความกังวลที่เคยมีให้จางหายไป
“เห็นไหมตาทรอย หนูพิมดาวเขาน่ารักออกอย่างนี้ แล้วทำไมแกไม่ยอมพาหนูพิมดาวมาหาแม่สักทีห๊ะ”
ทรอยที่ยืนมองภาพผู้หญิงสองคนที่เขารักที่สุดในชีวิตกอดกัน ถึงกับยิ้มจนแก้มแทบปริ เขาเดินเข้าไปสวมกอดทั้งแม่และพิมดาวไว้พร้อมกันในอ้อมแขนกว้าง
“ก็ผมกลัวแม่จะดุพิมนี่ครับ... แต่ตอนนี้
