สองปีต่อมาพันธกานต์เตรียมพาครอบครัวอพยพไปอยู่ที่อังกฤษ หลังจากที่ลูกสาวคนเล็กคือเด็กหญิงอลียาอายุครบสองขวบ โตพอที่จะเดินทางโดยเครื่องบินแบบที่ไม่รบกวนเพื่อนร่วมทางได้
อลินในวัยแปดขวบรักน้องสาวมาก เด็กหญิงมักจะใช้เวลาว่างที่มีมาคอยดูแลน้องจนพ่อแม่เริ่มห่วงว่าพี่สาวจะไม่ได้ไปเล่นหรือทำกิจกรรมตามวัย แต่นางวลียากลับออกความเห็นไปอีกทาง
“แม่ว่าก็ดีแล้ว พี่น้องรักกันไม่ดีตรงไหน มันก็กิจกรรมตามวัยเหมือนกัน อลินก็ยังไปเรียนมีกิจกรรมเสริมตามปกตินี่ลูก”
อรวลีมองบน ผู้สนับสนุนอลินรายใหญ่ไม่ใช่เธอหรือพันธกานต์ แต่เป็นมารดาเธอเองนี่ล่ะ ไม่ว่าอลินทำอะไรคุณยายพร้อมผลักดันเสมอ
“แม่ลี่เราต้องไปจริง ๆ เหรอคะ”
อลินกอดแขนมารดาในยามที่อรวลีกำลังเปิดเซฟเอาเอกสารสำคัญของเด็กหญิงเองออกมาเตรียมสำหรับการเดินทาง
“ต้องไปค่ะลูก หนูไม่อยากไปเหรอคะ” อรวลีวางมือจากเอกสารหันมากอดอลิน
“หนูกลัวไม่มีเพื่อนค่ะ เพื่อ
