“คุณพัท”
อรวลีเสียงดังขึ้นอีกนิด เธอจิกเล็บลงกับท่อนแขนแข็งแรงแต่หูกลับได้ยินเสียงเขาหัวเราะเบา ๆ และคลายวงแขนออกถอยออกไป
'หมั่นเขี้ยว' คำนี้ผุดในใจของพันธกานต์ ยิ่งเธอทำท่าขี้โมโหเขาก็ยิ่งอยากปราบพยศ อยากฟัดแม่เสือหวงลูกให้กลายเป็นลูกแมวน่ารักเรียบร้อย เขารีบปล่อยเธอเป็นอิสระเมื่อรู้ตัวว่าเริ่มคิดเกินเลยกับอรวลี ชายหนุ่มยังรักอิสระของตัวเองอยู่ค่อนข้างมาก และรู้ว่าหญิงสาวเป็นคนที่เขาจะทำเล่น ๆ กับเธอไม่ได้
“กลับบ้านกันได้แล้วครับอลิน ยุงเริ่มมาแล้วลูก” พันธกานต์ตรงไปหาเด็กหญิงที่มองแมลงปอบินไปมาอย่างเพลิดเพลิน
“คุณผีเสื้อค่ะคุณพ่อ”
“ไม่ใช่ผีเสื้อค่ะลูก นี่คุณแมลงปอต่างหาก”
“มะแลงปอเหรอคะ” เด็กหญิงออกเสียงช้า ๆ คุณพ่อพยักหน้าพร้อมกับอุ้มตัวเธอขึ้น
“แมลงปอเยอะเดี๋ยวฝนคงจะตก กลับบ้านค่ะลูก” อรวลีเดินมาสมทบเธอมองไปที่ท้องฟ้าอย่างกังวล
และเป็นตามที่คาด หลังจากเดินกลับถึงบ้านยังไม่ท
