“ไม่เป็นไรค่ะ คุณพัทออกไปนอนห้องใหญ่สบาย ๆ เถอะ”
อรวลีดันเขาให้ลุกจากเตียง ขืนให้เขาอยู่ด้วยเธอนอนไม่หลับแน่แต่เหมือนหาเรื่องใส่ตัวเพราะพันธกานต์หันมากอดเธอทั้งตัว
“ผมชอบนอนห้องนี้เตียงเล็กก็เบียดกันดี”
ชายหนุ่มพลิกตัวเธอให้นอนหงายโดยมีเขาก่ายเกยบนร่างเธอจนอรวลีแทบจะจมลงไปในฟูก
“แต่ฉันอึดอัด” อรวลีอ้าง
“ลี่...” เขาพูดแล้วหยุดทำให้เธองง เรียกชื่อเธอทำไมกัน
“คะ”
“เรียกตัวเองว่าลี่ เราจะแต่งงานกันอยู่แล้วเราควรสนิทสนมกันมากกว่านี้ คุณเรียกตัวเองว่าลี่แล้วเรียกผมว่าพี่พัทดีกว่ามาฉัน ๆ คุณ ๆ เยอะเลย”
เธอนิ่งอึ้งเพราะไม่คิดว่าเขาจะขอเรื่องนี้
“ว่าไง” เขาทวงคำตอบ
“ฉันเอ่อ... คือไม่ชินนะคุณ” อรวลีอ้อมแอ้ม
“ถ้าลี่บอกว่าไม่ชิน พี่คงต้องทำอะไรให้เราสนิทกันมากขึ้น”
จบประโยคพันธกานต์ก้มหน้าลงมาจนชิดใบหน้านวล อรวลีรีบยกมือขึ้นกันทัน
“เดี๋ยวค่ะ ก็ได้ลี่จะเรียกคุณว่าพี่พัทก็ได้ อย่าทำอะ
