บนถนนมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัย รถสปอร์ตคันหรูของสายฟ้าทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่พอเหมาะกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเขา มือหนากำพวงมาลัยแน่น อีกข้างหนึ่งกดปุ่มโทรออกผ่านระบบบลูทูธในรถเพื่อหาเบอร์ที่คุ้นเคยที่สุด
เสียงสัญญาณดังขึ้นไม่กี่ครั้งปลายสายก็รับ
"ว่าไงตาฟ้า โทรหาแม่แต่เช้าเชียว มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าลูก"
เสียงอ่อนโยนของคุณแม่ดังผ่านลำโพงรถ
สายฟ้าฉีกยิ้มกว้างจนแทบถึงใบหู แววตาคมกริบเป็นประกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"แม่ครับ... เตรียมรับขวัญหลานได้เลยครับ ฝนท้องแล้วครับแม่"
เขาสูบลมหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
"ผมเพิ่งรู้เมื่อกี้เลย ตอนนี้ผมกำลังขับรถไปหาฝนที่มหาลัย ผมจะไปรับเมียกลับบ้านครับแม่ ผมไม่ยอมให้เขาเรียนหนักหรือเดินเยอะอีกแล้ว "
"อุ๊ย! จริงเหรอฟ้า แม่ดีใจที่สุดเลยลูก"
เสียงคุณแม่ปลายสายดูตื่นเต้นไม่แพ้กัน "ดีเลย เดี๋ยวแม่จะโทรบอกทางบ้านหนูฝ
