บทที่สิบสาม : คำขอจากคุณชาย

ภูเมฆเดินเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่ายเล็กน้อย ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนัง มองไปรอบๆ ห้องอย่างเหม่อลอย ความเงียบสงบภายในห้องกลับทำให้เขารู้สึกถึงความว่างเปล่าอย่างประหลาด ห้องทำงานของเขาตกแต่งด้วยโทนสีเทาเข้มและน้ำตาล เฟอร์นิเจอร์หนังดูหรูหราแต่ก็แข็งกระด้าง โต๊ะทำงานไม้ขนาดใหญ่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แต่กลับดูไร้ชีวิตชีวา แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ แต่กลับไม่สามารถทำให้บรรยากาศโดยรวมของห้องดูสดใสขึ้นได้ ทันใดนั้นเอง ภาพของอัมพิกาก็แวบเข้ามาในความคิดของเขา... ภาพที่เธอกำลังตั้งใจจัดดอกไม้อยู่ตรงมุมล็อบบี้เมื่อเช้านี้ มือเรียวค่อยๆ บรรจงจัดเรียงดอกไม้หลากสีสันลงในแจกันด้วยความรักและเอาใจใส่ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนและมีความสุข รอบๆ ตัวเธอมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้สดอบอวลอยู่ มุมล็อบบี้ที่ปกติจะดูเรียบเฉย กลับดูสดใสและมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันทีด้วยฝีมือของเธอ ภูเมฆพึมพำกับตัวเอง "ห้องฉันมันดู...จืดชืดจริงๆ" ความทรงจำถึงสัมผัสที่เย็นเยียบของมืออัมพิกาบนใบหน้าของเขาก็ผุดขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่ภาพนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยภาพของมือคู่นั้นที่กำลังประคองดอกไม้อย่างอ่อนโยน ภูเมฆลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปยังหน้าต่าง มองออกไปยังสวนด้านล่าง เห็นดอกไม้มากมายหลากสีสันที่จู่ๆเขาก็รู้สึกว่ามันสวยขึ้นมาอย่างประหลาดใจ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเขาไม่เคยมองเห็นความงามของมันเลย เมื่อคิดถึงภาพผู้หญิงที่เขาได้เจอในตอนเช้ากำลังจัดดอกไม้ด้วยท่าทางอ่อนโยนและมีความสุข ความรู้สึกใหม่บางอย่างก็เริ่มเข้ามาแทนที่ ความรู้สึกที่อยากจะใช้เวลาอยู่กับเธอมากขึ้น และความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะให้ห้องทำงานของเขามีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างเหมือนกับมุมล็อบบี้ที่อัมพิกาดูแล ภูเมฆตัดสินใจ "บางทีการมีดอกไม้ในห้องมันก็คงไม่เลว" รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของภูเมฆ เป็นรอยยิ้มที่เจือไปด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ ความรู้สึกที่เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรกันแน่ "จะให้เธอมาจัดดอกไม้ให้...แต่จะพูดกับเธอยังไงดีล่ะ" ภูเมฆกดโทรศัพท์ไปยังเบอร์แผนกประชาสัมพันธ์ น้ำเสียงค่อนข้างราบเรียบ แต่แฝงความคาดหวังเล็กน้อย "ประชาสัมพันธ์...คุณอัมพิกาใช่ไหม" "ค่ะ คุณภูเมฆมีอะไรให้ดิฉันรับใช้คะ" อัมพิกาน้ำเสียงค่อนข้างเย็นชา "ผมว่าดอกไม้ที่ล็อบบี้ดูโอเคดีนะ ทำให้บรรยากาศมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะเลย" ภูเมฆพูดราวกับกำลังสั่งงานที่ไม่สำคัญนัก "ค่ะ เป็นหน้าที่ของแผนกเราค่ะ" อัมพิกาพูดน้ำเสียงราบเรียบ ไม่แสดงความกระตือรือร้น “ผมอยากให้บรรยากาศในห้องทำงานดูสดใสขึ้นมาบ้างเหมือนกัน ก็เลยคิดว่าจะให้คุณเอาดอกไม้มาจัดให้” ภูเมฆเหมือนไม่ได้สนใจน้ำเสียงของอัมพิกา อัมพิกาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงความไม่พอใจเล็กน้อย "ดิฉันไม่แน่ใจว่าจะมีเวลาว่างเมื่อไหร่นะคะคุณภูเมฆ ช่วงนี้งานประชาสัมพันธ์ค่อนข้างยุ่ง" "ยังไงก็หาเวลามาทำให้หน่อยก็แล้วกัน ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของงาน" ภูเมฆน้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้นเล็กน้อย อัมพิกาถอนหายใจเบาๆ "ค่ะ ดิฉันจะจัดให้ค่ะ คุณภูเมฆมีดอกไม้หรือโทนสีที่ต้องการเป็นพิเศษไหมคะ" "แล้วแต่คุณเลย เอาที่มันดูไม่รกหูรกตา ไม่ฉูดฉาดก็พอ" ภูเมฆพูดราวกับไม่ใส่ใจแต่ก็แอบคาดหวัง "รับทราบค่ะ ดิฉันจะพยายามเลือกดอกไม้ที่ไม่ 'รกหูรกตา' และไม่ 'ฉูดฉาด' ไปจัดให้นะคะ" อัมพิกาน้ำเสียงประชดประชันเล็กน้อย "อืม...ก็แค่นั้นแหละทำให้มันเสร็จๆ ก็พอ" ภูเมฆเหมือนไม่ได้สังเกตน้ำเสียงของอัมพิกา "ค่ะ" อัมพิกาน้ำเสียงเย็นชา อัมพิกาที่วางสายไปแล้วก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย เธอรู้สึกไม่อยากจะไปข้องเกี่ยวกับภูเมฆเลย แต่ก็ปฏิเสธคำสั่งของเจ้านายโดยตรงไม่ได้ ความคิดที่จะให้อัมพิกานำดอกไม้มาจัดในห้องทำงานของภูเมฆเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ แต่อีกความรู้สึกหนึ่งคือเขาอยากจะใช้เวลานอกเหนือจากเวลางานกับเธอ เพื่อทำความรู้จักและใกล้ชิดเธอมากขึ้น และการเลือกดอกไม้ด้วยกันก็เป็นข้ออ้างที่ดี "จะชวนเธอไปเลือกดอกไม้ยังไงดีนะ..." รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของภูเมฆ เป็นรอยยิ้มที่เจือไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นและคาดหวัง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวเขา ภูเมฆตัดสินใจลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินออกจากห้องทำงาน ตรงไปยังลิฟต์ด้วยความรวดเร็ว เขาลงมายังชั้นล็อบบี้ มองหาเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่อัมพิกาประจำอยู่ อัมพิกากำลังคุยโทรศัพท์กับลูกค้าด้วยน้ำเสียงสุภาพและยิ้มแย้ม ภูเมฆยืนรออยู่ไม่ไกลนัก มองเธอด้วยสายตาที่แฝงความตั้งใจบางอย่าง เมื่ออัมพิกาวางสายโทรศัพท์ ภูเมฆก็เดินเข้าไปหาทันที ภูเมฆมองอัมพิกาด้วยรอยยิ้มที่พยายามให้ดูเป็นมิตร "คุณอัมพิกาครับ... เรื่องดอกไม้ที่ห้องผมเมื่อกี้น่ะครับ" อัมพิกาเงยหน้าขึ้นมองภูเมฆด้วยสีหน้าราบเรียบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนและก้มศีรษะเพื่อแสดงความเคารพ "ค่ะ คุณภูเมฆดิฉันกำลังดูร้านดอกไม้ที่น่าสนใจอยู่ค่ะ" ภูเมฆรีบพูดแทรก "อ๋อ ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกครับ พอดีผมคิดว่าการเลือกดอกไม้ด้วยกัน มันอาจจะได้ดอกไม้ที่ตรงกับความต้องการของผมมากกว่าน่ะครับ" อัมพิกาขมวดคิ้วเล็กน้อย "ไปด้วยกัน...คุณภูเมฆหมายความว่าจะให้ดิฉันไปกับคุณที่ร้านดอกไม้เหรอคะ" ภูเมฆพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "ใช่ครับ! คือผมพอจะมีร้านดอกไม้ประจำที่ชอบอยู่ เผื่อคุณจะได้เห็นสไตล์ที่ผมชอบด้วย จะได้เลือกได้ถูกใจไงครับ" อัมพิกาเริ่มแสดงท่าทีไม่อยากไปอย่างชัดเจน "เอ่อ แต่ดิฉันคิดว่าดิฉันสามารถเลือกเองได้นะคะ แค่คุณภูเมฆบอกรูปแบบ ชนิด และสีสันดอกไม้ที่ชอบ" "ครับๆ ผมเชื่อมั่นในเทสของคุณอยู่แล้ว แต่ผมแค่อยากจะไปดูด้วยตัวเองนิดหน่อยน่ะครับ จะได้ถูกใจ" ภูเมฆรีบขัด "แต่ช่วงนี้งานค่อนข้างยุ่งจริงๆค่ะ ดิฉันต้องเตรียมเอกสารสำหรับงานครบรอบ... ติดต่อประสานงานกับสื่อ..." อัมพิกาพยายามบ่ายเบี่ยง "ผมว่าเราสามารถหาเวลาว่างสักชั่วโมงสองชั่วโมงได้นะครับ... ช่วงพักกลางวัน หรือหลังเลิกงานก็ได้...ถือว่าเป็นการสำรวจร้านดอกไม้ไปในตัว...เผื่อเราจะได้ร้านที่ถูกใจสำหรับจัดงานครบรอบด้วยไงครับ" ภูเมฆดึงดันอย่างสุภาพแต่หนักแน่น อัมพิกาทำหน้าลำบากใจ "แต่ดิฉันคิดว่า..." ภูเมฆพูดแทรกด้วยน้ำเสียงที่แสดงความต้องการอย่างชัดเจน "เอาอย่างนี้ดีกว่าครับคุณอัมพิกา... ผมว่างช่วงบ่ายสามโมงวันนี้... คุณสะดวกไหมครับ เราจะได้ไปเลือกด้วยกันเลย จะได้ไม่ต้องเสียเวลาหลายรอบ" "วันนี้... ดิฉันมีนัดกับทีมงานเรื่อง..." อัมพิกาพยายามหาทางเลี่ยง "เพื่อที่จะไม่ให้กระทบกับงาน ผมคิดว่าวันหยุดน่าจะสะดวกดีใช่ไหมครับ" ภูเมฆน้ำเสียงหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย อัมพิกาถอนหายใจเบาๆ อย่างจนใจ "ค่ะ..." ภูเมฆยิ้มอย่างพอใจ "ดีมากครับ! พรุ่งนี้ผมจะไปรับที่บ้าน เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ ขอบคุณล่วงหน้าเลยนะครับคุณอัมพิกาใผมเชื่อว่าเราจะได้ดอกไม้ที่สวยถูกใจแน่นอน" อัมพิกาได้แต่ฝืนยิ้มให้กับความดึงดันของเจ้านายหนุ่ม เธอรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยที่ต้องเสียเวลาไปทำธุระส่วนตัวของเขา แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธคำขอร้องแกมบังคับนี้ได้ หลังจากที่ภูเมฆเดินจากไป ด้วยท่าทางอารมณ์ดี เธอก็ค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ ใบหน้าสวยหวานบึ้งตึง ดวงตาเหม่อลอยมองไปยังดอกไม้ตรงมุมล็อบบี้ที่เธอเคยจัดไว้ด้วยความรู้สึกไม่พอใจ ความอึดอัด และความขุ่นเคืองใจยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด อัมพิกาบ่นพึมพำ "ให้ตายสิ...ทำไมต้องเป็นวันหยุดของฉันด้วยอุตส่าห์วางแผนไว้แล้วว่าจะพักผ่อนให้เต็มที่" เธอถอนหายใจออกมาอีกครั้งอย่างหนักหน่วง ความรู้สึกเหมือนถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำนั้นสร้างความหงุดหงิดให้กับเธอเป็นอย่างมาก "ไปเลือกดอกไม้ด้วยกัน ตลกชะมัด เขาเป็นเจ้านายนะ ทำไมถึงต้องทำเหมือนไปเดทกันอย่างนั้น..." ใบหน้าของอัมพิกาแดงขึ้นเล็กน้อยกับความคิดนั้น เธอรีบส่ายหน้าเพื่อไล่ความรู้สึกแปลกๆ ออกไป "ไม่ใช่แบบนั้นแน่นอน เขาแค่อยากได้ดอกไม้ถูกใจตัวเองก็เท่านั้น... แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะ แผนกอื่นก็มีคน..." ความรู้สึกไม่ยุติธรรมแล่นเข้ามาในใจ เธอรู้สึกเหมือนถูกกลั่นแกล้งเล็กๆ น้อยๆ จากเจ้านายหนุ่มที่ยังคงมีความรู้สึกไม่พอใจกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ แต่ลึกๆ ในใจของอัมพิกาก็ยังคงมีความรู้สึกประหลาดๆ เจือปนอยู่ ความรู้สึกไม่สบายใจที่ต้องไปกับภูเมฆตามลำพังในวันหยุดนั้นยังคงทำให้เธอรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย เธอหวังเพียงว่าการไปเลือกดอกไม้ในวันพรุ่งนี้จะเป็นไปอย่างราบรื่นและจบลงโดยเร็วที่สุด