บทที่ยี่สิบเอ็ด : สายที่ไร้การตอบรับ

สองวันแล้วที่โต๊ะทำงานของอัมพิกาว่างเปล่า ดอกไม้ในแจกันที่ภูเมฆนำมาวางไว้เริ่มเหี่ยวเฉา เช่นเดียวกับความหวังเล็กๆ ในใจของเขา เสียงโทรศัพท์ที่ดังซ้ำๆ แต่ไร้การตอบรับจากปลายสาย กลายเป็นเพลงที่แสนเศร้าในห้องทำงานอันเงียบงันของภูเมฆ เขารู้ดีว่าอัมพิกาตั้งใจหลีกเลี่ยง เขาขับรถมาจอดรอที่หน้าบ้านของเธอหลายครั้ง เฝ้ามองประตูรั้วสีขาวที่ปิดสนิท ราวกับเป็นกำแพงที่กั้นขวางความรู้สึกผิดและความปรารถนาที่จะขอโทษของเขา "ทำไมถึงไม่รับสาย..." ภูเมฆคิดในใจขณะมองโทรศัพท์ในมือ เขาถอนหายใจหนักหน่วง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง ดวงตาจ้องมองไปยังแจกันดอกไม้ที่เริ่มโรยรา ความทุกข์ทรมานกัดกินหัวใจของเขาอย่างช้าๆ ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักอันเงียบสงบ อัมพิกานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ความคิดถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวราวกับภาพยนตร์ที่ไม่ต้องการฉายซ้ำ ความรู้สึกอับอายและสับสนยังคงถาโถมเข้ามาเป็นระลอก โทรศั