บทที่ห้าสิบแปด : หนึ่งชีวิตเพื่อรักแท้

ภูเมฆขับรถมาจอดสนิทยังตึกร้างตามที่อยู่ที่อานนท์แจ้งไว้ เขาลงจากรถโดยไม่มีอาวุธใดๆ ติดตัว ทันทีที่ก้าวพ้นประตูรถ ลูกน้องของอานนท์และกลุ่มอัศวินก็กรูกันเข้ามาจับกุมตัวเขาทันที พวกมันตรวจค้นร่างกายของภูเมฆอย่างหยาบคาย ก่อนจะบังคับให้เขาเดินเข้าไปภายในตึก ภูเมฆถูกนำตัวไปยังห้องโถงขนาดใหญ่ อานนท์นั่งรอเขาอยู่บนเก้าอี้เก่าคร่ำครึ เมื่อเห็นหน้าอานนท์ ภูเมฆก็รีบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "เธออยู่ไหน เธอปลอดภัยดีใช่ไหม แกไม่ได้ทำอะไรเธอใช่ไหม" อานนท์ยิ้มเยาะออกมาอย่างชั่วร้าย เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาหาภูเมฆอย่างใจเย็น "ฉันเป็นลูกผู้ชายพอ อย่างที่ฉันบอกแกไปว่าฉันต้องการแค่ตัวแก...ถ้าแกถอนตัวไปตั้งแต่วันนั้น เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น" อานนท์เอ่ย ภูเมฆได้แต่นิ่งเงียบ "ฉันเคยชมแกนะ ว่าแกเป็นคนจริง ตอนนี้ฉันเชื่อแล้ว เพราะถ้าแกไม่แน่จริง แกก็คงไม่กล้ามาที่นี่คนเดียว" อานนท์เยาะเย้ย ภูเมฆจ้องม