บทที่หกสิบ : การบรรจบกันของเส้นขนาน

ภายในห้องทำงานของศักดา ณ โรงแรมอเวนิว เขานั่งเอนหลังบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ หันข้างเล็กน้อย แขนข้างหนึ่งวางพาดบนโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบทอดมองออกไปยังทัศนียภาพอันกว้างใหญ่ของมหานครในยามกลางวัน แววตาฉายแววครุ่นคิดบางอย่าง ธันวาในชุดสูทสีเข้มสง่างาม ยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของบิดา เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพต่อผู้เป็นพ่อ ก่อนที่จะหันหลังกลับอย่างเงียบเชียบ และเดินออกจากห้องทำงานไปโดยไม่มีคำพูดใดๆ เอ่ยออกมา หลังจากบทสนทนาที่ยาวนาน การพูดคุยเพื่อเคลียร์ความรู้สึก และการพยายามทำความเข้าใจกันระหว่างบิดาและบุตรชาย แม้ศักดาจะไม่เห็นด้วยกับความคิดของธันวาอย่างเต็มที่นัก แต่เขาก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความตั้งใจอันแน่วแน่ของลูกชายได้ เมื่อธันวาจากไป ความสงบเงียบก็ปกคลุมห้องทำงานของศักดาอีกครั้ง ความเงียบที่หนักอึ้ง ราวกับบรรยากาศกดดันที่ยังคงค้างคาจากการพูดคุยที่เพิ่งจบลง หลังจากที่ภูเมฆลงนามใ