อัมพิกานั่งหลังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้วยท่วงท่าที่คล่องแคล่ว ดวงตาคู่สวยทอดมองไปยังแขกที่เดินเข้าออกโรงแรมด้วยรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าอย่างสม่ำเสมอ มือเรียวจัดการเอกสารการเช็คอินและเช็คเอาท์อย่างเป็นระเบียบ ให้ข้อมูลต่างๆ แก่ผู้มาเยือนด้วยน้ำเสียงที่สุภาพและเป็นมิตร แม้ภายนอกจะดูสดใสและกระตือรือร้น แต่ภายในใจของเธอกลับรู้สึกหน่วงหนัก ความคิดบางอย่างยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงคำนึง ทำให้ความเศร้าซึมลึกอยู่ภายใต้รอยยิ้มนั้น
เวลาล่วงเลยไปจนเกือบบ่าย ร่างสูงสง่าของภูเมฆก็ปรากฏขึ้นตรงประตูทางเข้าโรงแรม เขาเดินก้าวยาวอย่างมั่นคงผ่านล็อบบี้ที่พลุกพล่านด้วยผู้คน สายตาของอัมพิกาพลันรู้สึกถึงการมาของเขา หัวใจเต้นผิดจังหวะเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้ เธอลอบมองตามแผ่นหลังกว้างที่เคลื่อนผ่านเคาน์เตอร์ของเธอไป ทว่าสิ่งที่ทำให้อัมพิกาแปลกใจและรู้สึกเจ็บแปลบในใจคือ ภูเมฆกลับไม่แม้แต่จะชายตามองมายังเธอเลย เขา
