อัมพิกาเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ หวังจะทิ้งภูเมฆไว้ข้างหลัง แต่เขาก็ยังคงตามติดเธอไม่ลดละ จนในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว หันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเขา
"นี่คุณภูเมฆ คุณเลิกตามฉันสักทีได้ไหมคะ!" อัมพิกาต่อว่าเสียงดังเล็กน้อย ความรำคาญฉายชัดอยู่ในดวงตา
ภูเมฆทำมึน ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ "ผมจะเดินไปทางนี้เหมือนกัน ผมไม่ได้ตามคุณ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาอย่างน่าหมั่นไส้
อัมพิกาพยักหน้าเหมือนเอาเรื่อง "โอเคค่ะ งั้นเชิญคุณไปก่อนเลย" เธอพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
ภูเมฆชะงักไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าเธอจะมาไม้นี้ "เอ่อ... พอดีว่าผมอยากเดินอยู่แถวนี้ก่อน คุณไปก่อนก็แล้วกัน" เขาแก้ตัวอย่างตะกุกตะกัก
"โอเคค่ะ งั้นฉันจะไปก่อน เราแยกทางกันตรงนี้นะคะ" เธอพูดเน้นทีละคำอย่างชัดเจน
ภูเมฆไม่ตอบ ได้แต่มองหน้าอัมพิกาเงียบๆ เมื่อเห็นท่าทีที่นิ่งเฉยของเขา อัมพิกาจึงหันหลังเตรียมเดินจากไป แต่ยังไม่ทันก้าวพ้น ภูเมฆก็รีบเดินตามจ
