หลายเดือนต่อมา...
คฤหาสน์ตระกูลหลง (สิงคโปร์)
ความเงียบสงบที่หาได้ยากยิ่งปกคลุมทั่วห้อง กลางห้องมีที่นอนเด็ก
และข้างๆ มีสิ่งมีชีวิตก้อนเล็กๆ ในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีชมพู นั่งจ้องอย่างตั้งใจ
“ชู่ววว...”
เสียงเล็กๆ ดังลอดไรฟันพร้อมนิ้วป้อมๆ ที่ยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง
น้องเคธี่หันไปส่งสายตาดุๆ ใส่ชายร่างยักษ์ที่กำลังเดินย่องเข้ามาด้านหลัง
“ป๊า! ...เงียบ! ...น้องหลับ!”
หลงเทียนอี้ชะงักกึกเท้าที่กำลังจะก้าวค้างอยู่กลางอากาศ
“ป๊าเดินเบาแล้วนะลูก... เบากว่านินจาอีก”
เขาตอบเสียงกระซิบพยายามทำตัวลีบที่สุดเท่าที่มาเฟียสูงร้อยเก้าสิบสองจะทำได้
“ม่ายด้าย! ...ห้ามเดิน! ...น้องตื่น!”
เคธี่สั่งก่อนจะหันกลับไปสนใจตุ๊กตามีชีวิตต่อ
บนที่นอนมีน้องไคลีย์ (หลงไคหลิน) ทารกน้อยวัย 3 เดือน กำลังนอนหลับปุ๋ย
แก้มยุ้ยๆ สีชมพูระเรื่อห้อยย้อยลงมาจนแทบจะปิดคอ แขนขาที่เป็นปล้องๆ เหมือนขนมปังฝรั่งเศสขยับเล็กน้อ
