ลูกพีชสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป เธอรีบปรับสีหน้าให้ร่าเริง กลบเกลื่อนความกลัวในใจ
“ปะ... เปล่าค่ะ ก็แค่ถามเฉยๆ ไง... คนเราอยู่ด้วยกันนานๆ ก็ต้องมีเบื่อกันบ้าง”
เธอยิ้มกลบเกลื่อน ก่อนจะรีบคว้าแป้งในชามขึ้นมาอีกกำมือ แล้ว...
แปะ!
โปะเข้าที่แก้มสากของเขาเต็มๆ เพื่อเปลี่ยนเรื่อง!
“นี่แน่ะ! แด๊ดดี้ถามมาก!”
“ยัยตัวแสบ...” เทียนอี้ยกยิ้มมุมปากร้ายกาจ “เล่นแบบนี้ใช่ไหม... ได้”
เขาไม่ยอมแพ้ คว้าแป้งในถุงขึ้นมาบ้าง แล้วสงครามขนาดย่อมในห้องครัวก็ระเบิดขึ้น!
“กรี๊ดดด! แด๊ดดี้! อย่า! ผมพีชเลอะหมดแล้ว!”
“มาให้จับซะดีๆ อย่าหนีนะ!”
เสียงหัวเราะและเสียงกรีดร้องอย่างสนุกสนานดังลั่นแป้งสีขาวฟุ้งกระจายไปทั่วราวกับหิมะตก สองร่างวิ่งไล่จับกันจนเลอะเทอะไปทั้งตัว
1 ชั่วโมงต่อมา...
ห้องรับแขก
หลังจากผ่านสงครามแป้งและช่วยกันทำเค้กจนเสร็จ ในที่สุด... เค้กครีมสดหน้าผลไม้รวม
