เวลาต่อมา...
เพนต์เฮาส์
“ดื้อ! ดื้อฉิบหาย! ทีหลังกูจะปล่อยให้มึงตายไม่ช่วยมึงไว้แล้วอีริค”
ใบหน้าหล่อเหลาของหมอหนุ่มบัดนี้ยับยุ่งเหยิงและเต็มไปด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด
จินและฮันส์ (ที่เพิ่งหายดี) กำลังช่วยกันหามร่างอันสูงใหญ่ของเจ้านายที่หนักอึ้งราวกับหินผาเข้ามาในห้องอย่างทุลักทุเล
“หนักฉิบหายเลยครับหมอ! ท่านตัวแน่นปึ้กอย่างกับหมีควาย!” ฮันส์บ่นอุบอิบเหงื่อแตกพลั่กขณะวางร่างเจ้านายลงบนเตียงกว้างอย่างระมัดระวังที่สุด
“ไอ้ฮัสน์?” เทียนอี้ที่นอนหน้าซีดดุลูกน้องเสียงแหบพร่า
“ยัง... ยังจะมาปากดีอีก!” หมอณอนเดินปรี่เข้ามาที่ข้างเตียง วางกล่องเครื่องมือแพทย์กระแทกโต๊ะดัง ปึง!
“มึงหุบปากไปเลยนะไอ้อีริค! เก็บแรงไว้หายใจเถอะมึงน่ะ!”
ลูกพีชเดินตามเข้ามาด้วยท่าทางกังวล ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้ เธอยืนเกาะขอบเตียงมองดูสภาพสามีที่เสื้อเชิ้ตชุ่มโชกไปด้วยเลือดด้วยความรู้สึกผิดจับใจ
“หมอคะ...
