1 อาทิตย์ผ่านไป...
[เพนต์เฮาส์ - เวลา 09.00 น.]
แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์ เผยให้เห็นความหรูหราที่ดูจืดชืดในสายตาของคนที่ถูกกักขังอย่าง ‘ลูกพีช’ ตั้งแต่ย้ายเข้ามาที่นี่ เธอแทบไม่ได้ก้าวเท้าออกไปไหน แม้แต่มหาวิทยาลัยเธอก็ต้องหยุดเรียนตามคำสั่งของคนจอมเผด็จการ หญิงสาวนั่งอยู่บนโซฟา แววตาที่เคยสดใสบัดนี้เต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายปนเศร้า
“อรุณสวัสดิ์ครับคุณหนูลูกพีช รับน้ำส้มคั้นสักหน่อยไหมครับ?”
เสียงทุ้มอ่อนโยนดังขึ้นจากทางด้านหลัง ‘คุณจาง’ พ่อบ้านวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาสะอาดตาก้าวเข้ามาพร้อมถาดเครื่องดื่ม รอยยิ้มละมุนนั้นทำให้ลูกพีชรู้สึกผ่อนคลายลงบ้างท่ามกลางบรรยากาศที่กดดัน
“ขอบคุณค่ะคุณจาง” หญิงสาวรับแก้วน้ำมาถือไว้ “คุณจางคะ... พีชขอออกไปเดินเล่นที่สวนชั้นล่างได้ไหมคะ? อยู่แต่ในห้องนี้พีชอึดอัดไปหมดแล้ว”
คุณจางมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย เขาก้มศีรษะลงอย่างสุภาพ “ต้องขออภัยด
