“คุณเทียนอี้! คนบ้า... พูดออกมาได้ไม่อายปาก”
ลูกพีชหน้าร้อนวูบวาบจนแทบไหม้ เมื่อถูกคนตัวโตสวนกลับด้วยประโยคที่ทำเอาใจสั่นสะท้านไปทั้งทรวง ความรู้สึกไวต่อสัมผัสเริ่มทำงานหนักขึ้นเมื่อสะโพกมนบดเบียดอยู่บนหน้าขาแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม
“ฉันจะอายทำไม ในเมื่อความจริงฉันไม่ได้มีดีแค่ปาก... แต่ ‘ส่วนอื่น’ ของฉันมันก็อึดทนจนเธอร้องขอชีวิตมาหลายรอบแล้วไม่ใช่หรือไง?”
เทียนอี้กระตุกยิ้มร้าย นัยน์ตาสีเทาหม่นที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับลุกโชนด้วยไฟราคะ มือหนาซุกซนไม่แพ้คำพูด เริ่มลูบไล้จากเอวคอดขึ้นมายังแผ่นหลังบาง
พลางกดจมูกโด่งเป็นสันลงบนซอกคอขาว สูดดมกลิ่นหอมแป้งเด็กที่เป็นเอกลักษณ์ของลูกพีชอย่างตะกละตะกลาม
“อื้ออ... คุณเทียนอี้ อย่าแกล้งพีช”
“ใครบอกว่าแกล้ง... ฉันเอาจริง”
ไม่พูดเปล่า มือหนาจัดการถอดชุดออกจากร่างเล็กขึ้นรวดเดียวจนหลุดพ้นจากศีรษะพร้อมบรา เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มขาวที่ชูชันท้าทายสา
