“เฮ้ๆ ใจเย็นก่อนลูกพีชกลัวจนตัวสั่นแล้วเห็นไหม” ลูเซียนเดินเข้ามานั่งยองๆ ตรงหน้าลูกพีช สายตาเจ้าชู้กวาดมองสำรวจเรือนร่างที่เปื้อนเลือดแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาจริงจัง “ไม่ต้องร้องน่า คนสวยเฮียใหญ่มันหนังเหนียวจะตาย ยมบาลไม่กล้ารับมันหรอก กลัวมันไปยึดนรก”
“ไอ้ลูเซียน ปากมึงนี่นะ” เอเดนส่ายหัวอย่างเอือมระอา
เวลาผ่านไปนับชั่วโมงที่แสนทรมาน ในที่สุดประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก พร้อมกับแพทย์เจ้าของไข้ที่เดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ดอมเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อกาวน์หมอ “เพื่อนกูเป็นไงบ้าง!”
“ใจ...ใจเย็นครับ” หมอหน้าซีดเผือด “คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ กระสุนไม่โดนจุดสำคัญ แต่เสียเลือดมากตอนนี้ย้ายไปห้องพักฟื้นวีไอพีแล้วครับ”
เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกดังขึ้นพร้อมกัน
ห้องพักฟื้น V.V.I.P
ภายในห้องพักฟื้นขนาดใหญ่ที่หรูหราดั่งโรงแรมห้าดาว ร่างหนาของหลงเทียนอี้นอนนิ่งอยู่บนเตียง มีสายน้ำเกลือและ
