ค่ำวันเดียวกัน...
น้องเคธี่หลับปุ๋ยไปแล้วด้วยความเหนื่อยจากการเล่นซนกับพี่ชายทั้งวัน
“ออกไปก่อนได้ไหมอีริค... ฉันมีเรื่องจะคุยกับน้องพีชตามลำพัง”
แคร์เอ่ยขึ้นขณะที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาว โดยมีลูกพีชนั่งตัวเกร็งอยู่ข้างๆ
“คุยเรื่องอะไร? ทำไมฉันจะอยู่ฟังด้วยไม่ได้”
หลงเทียนอี้ขมวดคิ้วมุ่น ยืนกอดอกทำท่าเหมือนยักษ์ปักหลั่นเฝ้าประตู ไม่ยอมขยับไปไหน
“เธอจะเป่าหูเมียฉันหรือเปล่าแคร์ ฉันไม่ไว้ใจ”
“โอ๊ย! พ่อคุณ... ฉันจะกินหัวเมียนายหรือไงยะ” แคร์กลอกตามองบนอย่างเหนื่อยหน่าย
“เรื่องของผู้หญิงเขาจะคุยกัน ผู้ชายไม่เกี่ยว... ไปรอในห้องทำงานไป๊! เดี๋ยวคุยเสร็จฉันเรียก”
“แต่...”
“ไปเถอะค่ะแด๊ดดี้...” ลูกพีชเอ่ยเสียงเบามือเล็กเอื้อมไปแตะท่อนแขนแกร่งของสามีเบาๆ เป็นเชิงขอร้อง
“พีชคุยกับคุณแคร์ได้ค่ะ... แด๊ดดี้ไม่ต้องห่วงนะคะ”
พอเจอสายตาอ้อนวอนของเมียรักเข้าไป มาเฟียจอมโหดก็อ่อนยวบยาบลงทัน
