วันนี้เป็นวันพิเศษ... เพราะหลงเทียนอี้และลูกพีชมีนัดไปตรวจสุขภาพประจำปีและทานมื้อเที่ยงแบบสองต่อสอง (จริงๆ เทียนอี้ไม่อยากไปเพราะห่วงลูก แต่ลูกพีชบังคับเพราะสามีเริ่มบ่นปวดหลัง)
ภารกิจดูแลเจ้าหญิงน้อยจึงตกเป็นของพี่ชายคนโตอย่างเควิน อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“ป๊าไปนะครับ... อย่าดื้อกับพี่เควินนะ”
เทียนอี้ก้มลงหอมแก้มลูกสาวที่ยืนเกาะขาอยู่หน้าประตู
“ถ้าพี่แกล้งหนู โทรฟ้องป๊าทันทีเลยนะเข้าใจไหม?”
“เข้าใจค่า!”
น้องเคธี่ ในวัย 2 ขวบครึ่งตอบเสียงเจื้อยแจ้ว แก้มยุ้ยๆ ขยับตามจังหวะการพูด
หนูน้อยอยู่ในชุดกระโปรงบานลายดอกเดซี ผมยาวสลวยถูกมัดแกละสองข้างดูน่ารักน่าชัง
“ป๊าไป... แม่ไป... จุ๊บๆ!” เด็กน้อยเขย่งเท้าส่งจูบให้พ่อกับแม่ ก่อนจะโบกมือบ๊ายบายหย็อยๆ
“ไปกันค่ะแด๊ดดี้... พี่เควินดูแลน้องได้อยู่แล้ว” ลูกพีชดึงแขนสามีที่ทำท่าจะไม่อยากเดินออกจากบ้าน
“ฝากด้วยนะเควิน... อย่าพาน้องเล่นอะไรแผลงๆ ล
