เวลา 22.00 น.
เทียนอี้นอนพิงหัวเตียงด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับ ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่หน้าอกยังคงตุบๆ เป็นระยะ แต่ที่เจ็บกว่าคือใจที่ไม่ได้นอนกอดเมีย
เขามองหมอนข้างที่ว่างเปล่าด้วยสายตาอาฆาต... ป่านนี้ไอ้ลูกชายตัวแสบคงนอนเฝ้าเมียเขาอยู่หน้าห้องอย่างที่มันขู่ไว้จริงๆ
แกร๊ก...
ประตูห้องเปิดออกเทียนอี้รีบหันขวับไปมองด้วยความหวังว่าจะเป็นลูกพีชที่แอบหนีกลับมา
ทว่า... ภาพที่เห็นกลับทำเอาคิ้วเข้มกระตุกยิก
เควินเดินหอบหมอนใบโตและผ้าห่มผืนหนาเข้ามาด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ
“มาทำไม?” เทียนอี้ถามเสียงห้วน
“มานอนเป็นเพื่อนป๊าไง”
เควินตอบหน้าตาย เดินลากเท้าเข้ามาแล้วโยนหมอนลงบนโซฟาปลายเตียงอย่างถือวิสาสะ
“กลัวคนแก่เหงา... เดี๋ยวตรอมใจตายซะก่อน”
“ไม่เหงา! และไม่ต้องการเพื่อน!” เทียนอี้ไล่ตะเพิด
“ไหนบอกจะไปเฝ้าลูกพีช? ทิ้งน้องไว้คนเดียวเหรอ?”
“โอ๊ย... รายนั้นหลับเป็นตายไปแล้วครับ ไม่ต้องห่วง”
เควิน
