สองสัปดาห์ผ่านไป...
แผลที่หัวไหล่เทียนอี้สมานตัวเร็ว สมกับฉายามังกรผู้ฆ่าไม่ตาย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงสวมบทบาท ‘คนป่วยขี้อ้อน’ เพื่อเรียกร้องความสนใจจากเด็กไม่เว้นแต่ละวัน
ห้องทำงาน... ลูกพีชเดินถือถาดผลไม้และยาหลังอาหารเข้ามา ร่างบางในชุดกระโปรงผ้าชีฟองสีพีชดูอ่อนหวานน่ารัก เธอวางถาดลงบนโต๊ะทำงานที่มีเอกสารกองโต
“คุณเทียนอี้คะ... ทานผลไม้ก่อน แล้วก็ทานยาด้วย”
เสียงหวานเอ่ยเรียกคนที่กำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดกับหน้าจอแล็ปท็อป
เทียนอี้เงยหน้าขึ้นพอเห็นหน้าเมีย ความเครียดเรื่องงานก็มลายหายไปทันที เขาถอดแว่นสายตาออกวางบนโต๊ะแล้วตบหน้าขาตัวเองเบาๆ เป็นเชิงเรียก
“มานั่งนี่สิ”
“ไม่เอาค่ะ เดี๋ยวคุณเจ็บแผล” ลูกพีชส่ายหน้าหวือ
“แผลหายแล้ว... หมอก็บอกตัดไหมแล้วด้วย”
“แต่ข้างในอาจจะยังระบม...”
หมับ!
ไม่รอให้เถียงจบ มือหนาคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงกระตุกเพียงนิดเดียว ร่างนุ่มนิ่มก็ปลิวหวือลงมานั่ง
