หลายเดือนผ่านไป...
กาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างรวดเร็ว หน้าท้องที่เคยนูนเพียงเล็กน้อย บัดนี้ขยายใหญ่ขึ้นจนเห็นได้ชัดในอายุครรภ์ 7 เดือน
ข่าวดีอีกเรื่องคืออาการของคุณพ่อดีขึ้นตามลำดับ ท่านออกจากห้องปลอดเชื้อ สามารถพูดคุยโต้ตอบได้ แม้ร่างกายจะยังซูบผอมและต้องทำกายภาพบำบัดรักษาตัวที่โรงพยาบาลอีกพักใหญ่ แต่แค่นั้นก็ทำให้ลูกพีชยิ้มได้กว้างกว่าทุกวัน
ทว่า... คืนนี้รอยยิ้มหวานๆ กลับจางหายไป เหลือเพียงความกังวล
เวลา 21.30 น.
เปรี้ยง! ครืนนน!
เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหวตามด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามก้องท้องฟ้า ฝนเม็ดใหญ่เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว
ลูกพีชนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยทุกครั้งที่ได้ยินเสียงฟ้าร้อง
ความทรงจำเลวร้ายในวันที่เสียคุณแม่ไปท่ามกลางพายุฝนแบบนี้ ไหลย้อนกลับมาทำร้ายจิตใจคนท้องที่ฮอร์โมนกำลังอ่อนไหว
มือเรียวกดมือถือทักหาคนรักเป็นรอบที่ร้อย
[แด๊ดดี้คะ ถึงไหนแล้
