หลายเดือนผ่านไป…
ค่ำคืนนี้เป็นงานกาล่าดินเนอร์การกุศลประจำปีที่รวมเหล่าไฮโซและนักธุรกิจชั้นนำทั่วเอเชียไว้ด้วยกัน แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลส่องประกายแข่งกับเครื่องเพชรบนคอของคุณหญิงคุณนายทั้งหลาย
แต่ทว่า... จุดสนใจที่สุดของงานกลับไม่ใช่เพชรนิลจินดาเหล่านั้น
แต่มันคือการปรากฏตัวของตระกูลหลง
“โอ้โห... นั่นหลงเทียนอี้ใช่ไหม? ตัวจริงหล่อกว่าในข่าวอีก”
“ภรรยาสวยมาก... ลูกๆ ก็น่ารักเหมือนตุ๊กตาเลย”
เสียงซุบซิบดังอื้ออึงเมื่อประตูบานใหญ่เปิดออก
หลงเทียนอี้ มาเฟียหนุ่มใหญ่ในชุดสูททักซิโด้สีดำ ในอ้อมแขนแกร่งข้างซ้ายอุ้มน้องไคลีย์ (วัย 1 ขวบเศษ) ตุ๊กตาหน้านิ่งในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีขาวราวกับขนมสายไหม หนูน้อยกอดคอพ่อแน่น ดวงตากลมโตสีเทาหม่นมมองไปทั่วงานด้วยความสงสัย (แต่หน้าดุเหมือนพ่อเปี๊ยบ)
มือขวาของเทียนอี้กุมมือภรรยาคนสวยที่วันนี้มาในชุดราตรีเกาะอกสีแดงไวน์ขับผิวขาวผ่องให้ดูเจิดจรัส
