ท่าเรือส่วนตัว โรงแรม Long Global
เวลา 21.00 น.
ลมเย็นจากแม่น้ำเจ้าพระยาพัดมาปะทะผิวหน้า แต่ไม่ได้ช่วยให้ความอึดอัดในอกของลูกพีชลดลงเลยแม้แต่น้อย
ร่างเล็กยืนตัวสั่นน้อยๆ อยู่ข้างกายมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ มือหนา โอบกระชับเอวคอดไว้แน่นประกาศความเป็นเจ้าของ
ตรงหน้าคือเรือสำราญสุดหรูที่ประดับไฟระยิบระยับ แขกเหรื่อระดับ VVIP เดินทยอยกันขึ้นเรือด้วยท่าทางสง่างาม แต่สำหรับลูกพีช... มันไม่ต่างจากเรือนจำลอยน้ำ
“ยืนนิ่งทำไม ก้าวขาออกไปสิ” น้ำเสียงทุ้มต่ำดุดันกระซิบข้างหู
“พีช... พีชเดินไม่ค่อยถนัดค่ะ รองเท้านี้มันสูงไป” บอกเสียงแผ่ว พลางพยายามพยุงตัวบนรองเท้าส้นสูงหกนิ้วที่เขาเป็นคนเลือกให้
“เดินไม่ได้... ก็คลานเอา” เทียนอี้เค้นเสียงเรียบ ก่อนจะออกแรงกระชากเอวบางให้เดินตามขึ้นไปบนเรืออย่างเลี่ยงไม่ได้
‘คนใจร้าย! พูดมาได้ยังไงว่าให้คลาน... พีชไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคุณนะ!’ ได้แต่กรีดร้องด่าเขาในใจ ขณ
