“เจ็บมากไหม” น้ำเสียงที่ฟังดูห่วงใยและวิตกกังวล ปะปนกับความดีใจดังขึ้นข้างๆ เมื่อฉันลืมตาขึ้น
และมันทำให้ฉันได้เห็นผู้ชายบ้าๆนั่งข้างเตียง จับมือฉันไปซบที่แก้มของตัวเอง พอฉันเหลือบมองที่ใบหน้าของเขา ฉันก็มองเห็นดวงตาที่แดงช้ำ ปลายจมูกของเขาก็ไม่ต่างกัน
นี่คงจะร้องไห้มาหนักมากแน่ๆ
เรื่องเวอร์วังเล่นใหญ่เกินชาวบ้านต้องยกให้ผัวฉันนี่แหละ
“ลูกของเราล่ะ” ฉันเลือกที่จะส่ายหน้าแทนคำตอบในประโยคคำถามข้างต้น แล้วตั้งคำถามเอง
“เดี๋ยวพยาบาลพามา ฮอลล์รักจิวนะ รักจิวมากๆ” อิผัวบ้ามันยังคงจูบที่มือของฉันอยู่ แล้วรอบนี้มีน้ำตาไหลออกมาด้วย
“รู้แล้ว จิวก็รักฮอลล์ แต่ช่วยอย่าเวอร์เกินไปได้ไหม” ฉันว่าปราม
“จิวไม่รู้หรอกว่าฮอลล์ตื่นเต้นตกใจแค่ไหน ที่จิวร้องขึ้นมากลางดึกว่าปวดท้อง ฮอลล์สติแทบแตก พอพามาโรงพยาบาลหมอก็ให้เข้าห้องคลอด แม่ง! ฮอลล์เห็นจิวเจ็บแล้วฮอลล์ยิ่งไม่มีสติ ตอนเห็นหน้าลูกก็ดีใจมากนะ แต่พ
