50 หนึ่งในผู้ร่วมขบวนการ

แต่ทำไมฉันรู้สึกตะขิดตะขวงใจแปลกๆนะ หรือว่าฮอลล์มันกำลังตกอยู่ในอันตราย พอคิดได้ดังนั้นฉันก็รีบสาวเท้าก้าวให้ทันบอดี้การ์ดคนนั้นทันที แต่สองเท้าก็ต้องหยุดชะงัก! เพราะฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และเมื่อฉันหยุดเดินบอดี้การ์ดคนนั้นจึงหันกลับมามองฉันทันที “ทำไมครับ” บอดี้การ์ดถามเสียงราบเรียบ “จิวขอไปเอาของบนห้องแป๊ปเดียวนะคะ” ฉันหยิบยกเหตุผลมาอ้าง เพราะรู้สึกว่าบรรยากาศรอบข้างผิดปกติ บอดี้การ์ดกว่า10คนที่เสี่ยภพหลงเหลือให้อยู่เฝ้าบ้าน จู่ๆก็หายตัวไป! ซึ่งเหตุการณ์แบบนี้ไม่ปกติเป็นอย่างมาก “อย่ายุ่งยาก” เสียงเหี้ยมเกรียม แต่ฉันกลับรู้สึกคุ้นเคยดังอยู่ด้านหลังฉัน และฉันรู้สึกถึงวัตถุบางอย่างที่จี้ตรงหลังฉันอยู่ บุคคลปริศนาปรากฏตัว ฉันจึงยอมเดินตามบอดี้การ์ดอย่างว่าง่าย โดยที่มีคนเดินตามหลังมาติดๆ เสียงที่ฉันได้ยินเมื่อครู่ เหมือนเสียงที่พูดคุยกับเสี่ยธอนในวันนั้น ‘รักน้ำเน่าของมึ