“เมื่อคืนหลับสบายไหมคะคุณจิว” แม่บ้านของเสี่ยภพที่เคยไปดูแลฉันตอนที่อยู่บ้านฮอลล์เอ่ยถามขณะที่ยกอาหารเช้าในเวลาบ่ายโมงมาให้ฉันที่โต๊ะอาหาร
“ก็...สบายค่ะ” ใครจะกล้าบอกล่ะว่าเมื่อคืนฉันโดนอะไร
น่าละอายจะตาย
“แล้วคุณภพไปไหนคะ” ฉันเอ่ยถามป้าแม่บ้าน ถามถึงคนที่น่าจะเป็นไอ้คนหยาบช้าที่วางยาอะไรให้ฉันกินก็ไม่รู้
กว่าฉันจะรู้สึกตัวตื่นก็ปาเข้าไป11โมงเช้า มันเป็นการนอนที่เต็มอิ่ม แต่พอตื่นความรู้สึกหนักหน่วงก็พุ่งเข้ามา
ฉันลืมตาตื่นเสื้อผ้าก็ถูกสวมใส่ไว้อย่างดี
เสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!
แต่หนึ่งสิ่งที่หายไปคือแหวนของแม่เสี่ยธอนที่เสี่ยธอนให้ฉันไว้
ซึ่งฉันจำได้ดีว่าไม่ได้ถอดวางไว้ที่ไหนเลย!
“คุณท่านออกไปตั้งแต่ที่ยกนมไปให้คุณจิวแล้วค่ะ งั้นป้าขอตัวไปดูงานในครัวต่อนะคะ” ป้าแม่บ้านบอกพร้อมรอยยิ้ม
“อ๋อ...ค่ะ” ฉันรับคำแบบงุนงง ส่วนป้าแม่บ้านเดินออกไป
ถ้าเมื่อคืนเสี่ยภพออกไปจากบ้าน หลังจากที่ฉั
