หลังจากกินข้าวเสร็จพี่สิงห์ก็อุ้มฉันกลับมาวางบนเตียงในห้องนอนเหมือนเดิม
“นะ ไหนบอกว่าจะคืนโทรศัพท์ไงคะ”
พี่สิงห์ไม่ตอบอะไรเขามองหน้าฉัน นิ่งๆ จากนั้นก็หันหลังให้ฉันเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในลิ้นชักออกมายื่นให้ฉัน บทจะง่ายก็ง่ายจริงๆเลยนะ
“พริ้งอยากอาบน้ำ พี่สิงห์ออกไปข้างนอกก่อนได้มั้ยคะ”
“มีอะไรที่เธอยังจะต้องอายฉันอีก ?”
“ใครจำเป็นต้องชินงั้นหรอคะ ?” ฉันถามย้อนพี่สิงห์
“ขาเธอเจ็บอยู่...”
“ห้องน้ำอยู่แค่นี้เองค่ะ”
“อื้ม งั้นก็ตามใจเธอแล้วกัน” พี่สิงห์ตอบเสียงเรียบก่อนจะเดินออกไปจากห้อง
ฉันมองจนแน่ใจแล้วว่าพี่สิงห์จะไม่วกกลับเข้ามาในห้องอีกเลยรีบทักแขทไปหาสายธารทันที เพราะไม่รู้จะพึ่งใครแล้วจริงๆในเวลานี้ก็มีแค่เพื่อนนี่แหละ
ไม่รู้ว่าสายธารมันทำอะไรอยู่ถึงไม่ตอบกลับข้อความของฉันสักที ถ้ามันตอบกลับมาฉันจะหลอกล่อให้พี่สิงห์พาฉันออกไปข้างนอก จากนั้นฉันก็จะหนี
ติ่ง~ เสีย
