พี่มารีเดินมาหยุดตรงข้าง ๆ กับเตียงมี่ฉันนอนอยู่ก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มให้ฉัน ส่วนพี่สิงห์ก็แยกตัวไปนั่งตรงโซฟา
“งั้นพี่กลับก่อนนะพริ้ง พรุ่งนี้เดี๋ยวพี่มาเยี่ยมใหม่” พี่ม่อนยกมือขึ้นมาลูบหัวฉัน เบาๆ แล้วเดินออกไปจากห้องโดยที่ไม่ได้เอ่ยทักทายอะไรกับพี่สิงห์เลยแม้แต่คำเดียว
“พะ พริ้ง พริ้งขอโทษ...อึก” ยิ่งเห็นรอยยิ้มของพี่สาวตัวเองมันยิ่งตอกย้ำความผิดของฉัน
“ร้องทำไมที่ฉันมาฉันไม่ได้อยากมานั่งดูแกร้องไห้หรอกนะ”
“พี่มารีไม่โกรธพริ้งหรอคะ พริ้งมันเลว พริ้งเป็นน้องสาวที่ อึก...”
“โกรธสิ โกรธมาก”
“อึก...” น้ำตาแห่งความเสียใจมันไหลออกมาไม่ยอมหยุด
“โกรธที่แกไม่เคยบอกอะไรฉันเลย”
“....”
“ฉันท้องมันคือความจริง แต่ลูกในท้องของฉัน ฉันรู้ดีว่าไม่ใช่ลูกของเขา” พี่มารีหันไปมองพี่สิงห์ที่นั่งอยู่บนโซฟา ท่าทางของเขาเหมือนไม่ได้สนใจเรื่องที่เราสองพี่น้องคุยกันสักเท่าไหร่
“ฉันเคยรักเขา และ ทำทุก
