2 วันผ่านไป....อาการป่วยของฉันดีขึ้นเรื่อย ๆ จนหมออนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว พี่สิงห์ยังคงเฝ้าฉันอยู่ทุกวันถึงแม้ว่าฉันจะไล่ยังไงเขาก็ไม่ยอมกลับแถมบางครั้งที่ฉันไล่ยังทำเป็นหูทวนลมอีกด้วย
ไม่รู้ว่าสายธารกับพี่สิงห์ไปแอบยาดดีกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันดูท่าทางของสายธารมันยอมให้พี่สิงห์เฝ้าฉันโดยไม่ขัดอะไรเลยสักคำ ดูจะเปิดทางให้พี่สิงห์ทั้งที่ก่อนหน้านี้มันไม่ใช่แบบนี้สิ
พี่มารีมาเยี่ยมฉันทุกวันแต่ก็อยู่ได้ไม่นานเพราะต้องรีบไปจัดการเรื่องงานแต่ง ฉันพยายามเค้นถามว่าจะแต่งกับใครก็ไม่ยอมบอกสักที
สองวันที่ผ่านมาพี่สิงห์เป็นคนคุมให้ฉันกินยา แถมยังบอกให้หมอเปลี่ยนยาตัวแรกที่เอาให้ฉันกินเป็นอีกตัวด้วยนะ ตอนแรกหมอไม่ยอมแต่พี่สิงห์เถียงหมอจนชนะ ทำราวกับตัวเองเป็นหมอซะเองงั้นแหละ
“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสิ เดี๋ยวไปส่ง”
“ไม่เป็นไรค่ะพริ้งรอสายธารมารับดีกว่า” ฉันนั่งนิ่งไม่ยอมเปลี่ยนชุดของโรงพยาบ
