หลังเลิกคลาส ฟาร์มแทบลากขาตัวเองมานั่งลงที่โต๊ะหินอ่อนหน้าอาคารเรียน ร่างบางทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างคนที่ใช้พลังชีวิตไปเกินโควตา อาการมึนหัวตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่หายไปไหน กลิ่นกาแฟในมือไม่ช่วยให้โลกสดใสขึ้นแม้แต่นิดเดียว
“ฉันบอกแล้วว่าอย่ากินเยอะ” จุ๊บถอนหายใจ นั่งลงข้าง ๆ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะไม่ต่างกัน
ฟาร์มยกแก้วกาแฟขึ้นจ่อปาก สูดกลิ่นแรง ๆ อย่างหวังพึ่งมันทั้งที่รู้ว่าช่วยได้ไม่มาก เธอหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกถึงสายตาใครบางคนที่จ้องมาอย่างตั้งคำถาม
แจงเอนตัวพิงเก้าอี้ ก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มบาง ๆ เหมือนนักสืบที่ยังไม่เปิดปาก แต่คำถามเรียงรายอยู่เต็มหัว
“ว่าแต่…” เสียงแจงลากยาว แฝงรอยยิ้มบาง ๆ
“เมื่อคืนไปถึงไหนมาจ๊ะเพื่อน”
“หืม?” ฟาร์มลืมตาขึ้นช้า ๆ มองมาที่แจง
เพื่อนซี้ขี้สงสัยเอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มกรุ้มกริ่มกว่าเดิมผุดขึ้น แจงกระซิบราวกับว่ากลัวโต๊ะข้าง ๆ
