“เฮียติณณ์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ” ปลายฟ้าจีบปากจีบคอพูด แววตาจิกกัดซ่อนอยู่ในความกังวลที่เสแสร้ง
“เมื่อกี้ฟ้าเห็นฟาร์มพาคนแก่ที่ไหนไม่รู้ ท่าทางซกมกมอมแมมเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวค่ะ! ฟ้ารีบตามมาเตือน เพราะกลัวว่าจะเป็นพวกมิจฉาชีพมาขโมยของ หรือไม่เธอก็คงพาญาติมาใช้อำนาจบาตรใหญ่ในคลับของเฮียแน่ๆ เลยค่ะ”
ติณณ์หยุดชะงัก สายตาที่เขามองปลายฟ้าเยือกเย็นจนคนถูกมองเสียวสันหลังวูบ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก เสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นของคนที่ยืนอยู่ด้านหลังติณณ์ก็ดังขึ้น
“ที่หนูฟ้าบอกว่ามอมแมมนี่ หมายถึงป้าหรือเปล่าจ๊ะ?”
คุณหญิงพิมพ์พิไลขยับก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย พร้อมกับถอดหมวกปีกกว้างออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ยังคงความสง่างามแม้จะอยู่ในชุดธรรมดา ปรายฟ้าหน้าถอดสีทันทีที่เห็นชัดๆ ว่าคนมอมแมมที่เธอเพิ่งตราหน้าไปนั้นคือใคร
“คุณ... คุณป้าพิมพ์! มาอยู่นี่ได้ยังไงคะ แล้วชุดนี้...” ปลายฟ้าละล่ำละลัก
