ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เชื่อมต่อกับส่วนบริหารของเวลอร่าคลับ ฟาร์มนั่งถอนหายใจทิ้งอยู่บนเก้าอี้หนัง หลังโต๊ะทำงาน เธอยังรู้สึกถึงไอความร้อนจากอารมณ์กรุ่นๆ ที่เพิ่งปะทะกับปลายฟ้ามาเมื่อครู่ มือเรียวเอื้อมไปหยิบแฟ้มงานขึ้นมา หวังจะใช้สมาธิสยบความหงุดหงิด
กึก...
เสียงเปิดประตูที่ไม่ต้องรอคำอนุญาตทำให้ฟาร์มรีบเงยหน้าขึ้น เตรียมจะเอ่ยปากตำหนิพนักงานที่เสียมารยาท ทว่าคำพูดเหล่านั้นกลับกลืนหายลงคอไปทันที เมื่อร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มไร้ที่ติเดินเข้ามาพร้อมกับรังสีความหล่อเหลาคมคายจนทำให้หัวใจเธออ่อนลง
“เฮีย…ไหนบอกจะเข้าสองทุ่มไงคะ?”
“สองทุ่มนั่นมันเวลาเข้าร้าน แต่เวลานี้เป็นเวลาของแฟน”
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเผด็จการแต่ทว่านุ่มนวล ติณณ์เดินตรงมาหาคนตัวเล็กที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ ก่อนจะหย่อนกายลงนั่งบนโต๊ะทำงานกึ่งยืนกึ่งนั่งตรงข้ามฟาร์ม ฝ่ามือหนาเชยคางมนขึ้นมาสบตา
“เป็นอะไร ทำไมทำหน้าเหมือนอ
