ผมเดินลงจากชั้นสองเพื่อมาหาทิชากับเพื่อนของเธอ ลงมาถึงขั้นบันไดขั้นสุดท้ายก็ได้สบตากับมิ้น เธอมองผมด้วยสายตาเครียดแค้น
“จะกลับแล้วเหรอ” นินจาเอ่ยถามผม
“อื้ม”
“ฝนทำท่าจะตกหนัก ฟ้าก็แรง ค้างที่นี่ดิ” ก็นินจาอีกครับที่ปากชวน
“ไม่เป็นไร”
“ค้างกับทิชาไง ตอนเช้าจะได้เจอเด็ก ๆ ด้วย หรือถ้าไม่อยากเจอจะกลับก็ตามใจ”
“ทิชาอนุญาตเหรอ” คนอื่นพูดเทียบทิชาพูดได้ที่ไหน ถ้าทิชาตกลงผมจะไม่ลังเลเลย
“ทิชาไม่อนุญาตหรอก พวกฉันอนุญาต อยากจะรู้เหมือนกันว่านายจะดูแลครอบครัวได้ไหม จะปกป้องยังไง” มิ้นพูดบ้าง
“หมายถึงยอมให้เด็ก ๆ รู้จัก...”
“ถ้าคิดว่าไม่กล้ารับกับข่าวที่ตามมา ก็ไม่ต้องเสนอหน้าอยู่ให้เด็ก ๆ รู้จัก”
“...” อยู่สิ ทำไมจะไม่อยู่ในเมื่อผมต้องการทิชากับลูก
“ทิชามันไม่เต็มใจหรอกนะ มันกลัวนายเสียหาย เป็นฉันสองคนที่บังคับ เพราะอยากให้เด็ก ๆ มีพ่อ ถ้าคิดว่าไม่พร้อมจะทำหน้าที่นี้นายเดินออกจากประตูไปขึ
