หลายวันต่อมา
“พ่อทิเกอร์คับ”
“ครับผม นี่ไปไหนมาลูก”
“เราไปตกปลามา นี่คับได้เยอะเลย” เด็กทั้งสามโชว์ผลงานหลังจากที่หายไปทั้งวันกับคนงาน
“ว้าวเยอะมากเลย เก่งที่สุดเลยครับ พ่อว่าทั้งสามรีบไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวแม่ทิชากับแม่มิ้นกลับมาจากในเมืองจะโดนดุเอา” ทิชากับมิ้นไปซื้อของใช้ ผมอยากจะไปด้วย แต่ก็ติดปัญหาตรงที่ผมไม่ควรให้ใครเห็น
“รับทราบคับผม/รับทราบค่า”
เด็กสามคนวางของเดินเข้าบ้านไปจัดการตัวเอง พวกเขาถูกเลี้ยงมาให้รู้จักช่วยเหลือตัวเองในเรื่องเล็กน้อย
ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงมิ้นและทิชากลับมาที่ไร่พร้อมข้าวของมากมาย คนที่รีบเดินออกมารับเป็นเด็กน้อยทั้งสามที่เพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย
“นี่เพิ่งอาบน้ำกันเสร็จใช่ไหมเนี่ย ไปดื้อที่ไหนมา” มิ้นจ้องหน้าเด็กทั้งสามเพื่อจับผิด
“ไม่ได้ดื้อคับ”
“แน่นะ”
“แน่ที่สุดค่า”
“จ้า ไม่ดื้อก็ไม่ดื้อ มาจ้ะมาเอาขนมกันเร็ว” ทิชาส่งถุงขนมให้เด็ก ๆ ไทน์
