วันต่อมาเวลา 10:01 น.
เมื่อคืนหลับไปตอนไหนไม่แน่ใจ แต่เช้ามาหมอนข้างไปอยู่ปลายเท้า คนนอนกอดกันกลางฟูก ชัวร์เลย ที่กอดก่ายอยู่เนี่ยพี่เก้าแน่นอน
“พี่เก้า”
“อืม” ปลายจมูกพี่เก้าปัดป่ายกับเนื้อผิวเนียน
“พี่เก้าอย่าขยับใบหน้า”
“อืม” ยังไม่หยุด
“พี่เก้าอย่ามาเนียน พี่ดมนมเค้าอยู่”
“หอมจัง” ยังไม่หยุด แบบนี้ต้องโดนอะสิ กระชากหนังหัวซะเลย ไม่ได้อยากใจร้ายนะ “โอ๊ย! อีฟครับเบา”
“พี่ก็เอาหน้าออกจากนมเค้าสิ”
“ดมอีกหน่อยไม่ได้เหรอครับ”
“ถอยเลย เค้าไม่เล่น”
“พี่ก็ไม่เล่นครับ พี่เอาจริง” จังหวะที่ตกใจกับคำพูดที่ออกจากปาก พี่เก้าก็ฉวยโอกาสจับข้อมือเล็กทั้งสองข้างขึงแล้วพลิกตัวขึ้นคร่อม
“พี่จะทำอะไร” มากดอีฟทำไม ไม่ได้นะแบบนี้ไม่ดี สุ่มเสี่ยงเสียตัว
“ลงโทษไงครับ” ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาในระยะประชิด
ตึก ตึก ตึก
อย่านะหัวใจ อย่าหวั่นไหวอย่าตื่นเต้นกับใบหน้าหล่อร้ายแบบนี้
“ไม่ลงโทษ เค้าไม่ได้
